155 



vaatbundelscheede), sluiten deze geheel af van liet lucht- 

 voerende parenchym daar buiten, 



Na deze nitwijdingen kunnen wij er toe overgaan de 

 vraag te beantwoordea: op welke wijze beweegt zich het 

 water in het hout? 



Hioromtrent zijn in hoofdzaak twee liypothesen opge- 



steldj welke ecbter beiden weder vrij algemeen zijn ver- 



worpen^ zonder dat men daarvoor andere, betere theorien 



in de plaats heeft gesteld* Ten einde verkeerde voor- 



stellingen te voorkomen^ aclit ik het noodig beide by- 



pothesen in 't kort te behandelen, vooral ook omdat^ 



hoewel de daaruit gemaakte gevolgtrekkingen verkeerd 

 bleken te zijuy de proeven, genomen om beide hjpothesen 



ingang te doen vinden, zeer belangrijk mogen genoemd 

 worden . 



De oudste meening is^ dat het water door capillaire 

 werking in de nauwe houtvatea naar boven stijgt. Zeker 

 is het, dat vochten in zeer dunne buisjes (haarbuisjes) 

 opstijgenj maar dit geschiedt slechts tot op eene" zeer 

 beperkte hoogte. 



Slechts in die gevallen^ waar door krachtige wortel- 

 drukking het water omhoog wordt gedreven, zou men 

 het vullen der houtvaten met water tot op eene zekere 

 hoogte kunnen verklaren, Wij weten echter, dat in 

 planten^ wanneer zij krachtig transpireeren, de woi- 

 teldrukking ophoudt, zoodat ook daardoor eene oorzaak 

 voor het ynllen der vaten vervalt. 



Door capillariteit alleen is het ondenkbaar^ dat water 

 tot 50 en 100 Meter boven den bodera zou opklimmen- 

 Ook heeft de opstijging door capillariteit zeer langzaam 

 plaats, hetgeen niet in overeenstemming is met de groote 

 hoeveelheid water, die dagel^ks moet worden opgevoerd. 



Op dergelijke, losse gronden de capillair-theorie verwer- 

 pengaatniet; daarom voerik eenige bewijzen aan, die 

 door Sachs, den^che'pj^er der imhibitie4heoriey zijn gegeven. 



De voorstanders der eerste theorie zeggen, dat de 

 waterbeweging door de houtvaten plaats heeft. Dit zou 

 zeer goed kunnen^^ omdat de vaten met elkaw in open 



