159 



Groot is dan ook het aantal tegenstanders der imbibi- 



tie-theorie; alleen Sachs en zijne volgers houden hieraan 

 nog vast. 



Sachs voert dua hoofdzakelijk sleclits negatieve bewijzen 

 voor zijne stelling aan. Yerder heeffc men onder het micros- 

 coop gezien^ dat het water zich wel degelijh beweegt in 

 de holten der vaten. 



Al is het nu niet waarschynlijk, dat deze beweging 

 door capiliairiteit wordt veroorzaakt, dan is daarmede niet 

 de mogelijkheid uitgesloten, dat deze beweging het ge- 

 volg is van andere krachten^ die wij ons nog niet kunnen 

 verklaren en die speciaal eigen zijn aan het levende hout. 



Dr. TEEun decide mij mede^ dafc de mergstralen, waar- 

 van het levensdoel ons nog onbekend is, waarschijnlijk 

 aandeel aan deze vochtstrooming hebben en dat men in 

 ieder geval de oorzaak dier beweging niet moet zoeken 

 in de doode hontcellen^ maar in levende protoplasma- 

 hondende cellen. 



Deze bewering heeft daarom groote waarde, omdat alle 

 belangrijke levensfnnctien in het plantenlichaam plaats 

 grijpen in of met hehulp van levende cellen. 



Waarom zou de vochtbeweging daarop eene uitzondering 

 maken ? 



Wij kunnen derhalve als zeker aannemen^ dat het houtj 

 en wel in het bijzonder het splint^ de weg is^ waarlangs 

 de vochtbeweging plaats heeft^ maar moeten vooralsnog 

 lu 't onzekere laten op welJce wijze dit geschiedt. 



Het hout ah waterreservoir. 



De verdunde lucht in de houtvaten en vezels heeft 

 haren oorsprong in de volumevermeerdering van de plan- 

 tendeelen. Oorspronkelijk verkeerde de geringe hoeveel- 

 beid, daarin aanwezige^ lucht onder normale spanning, 

 maar aaugezien by den groei de celinhond vermeerdert 

 en de aanvoer van lucht van buiten door de drukgrens 



IS afgesloten, moet noodwendig de spanning der lucht 

 binnen de vaten minder worden^ 



De, met Incht verdunde, ruimte binnen de vaten en 

 vezels werkt aantrekkend op het water der omgeving, 



