163 



niet meer te herkennen, omdat de leden in elkaars ver- 

 lengde gegroeid zijn (fig C), zoodat dan niet meer te zien 

 is, dat de as uit achtereenvolgende zijassen is opgebouwd. 

 Zulk eene as noemt men een schijnstam. 



Fig. E ontstaat op dezelfde wijze als A, maar de lioofdas 

 wordt niet langer. 



Fig, D. De eindknop ontbreekt; steeds deelt het groei- 

 punt zich in twee deelen, de toekomstige takken. Dit 

 verschijnsel, dichofomie genaamd, komt hoogst zelden voor • 

 o, a, ziet men het bij Platycerium (pL XL VIII. B) en 

 enkele andere varens, b^' sonimige ranken en bij de wortels 

 van enkele Ltcopodiaceae, 



Het spreekt van zelf, dat volgens het schema A de 

 boom zich zoo hoog niogelyk verheft en de kruin een 

 pyramidalen vorm kr^'gt (tjemaray pala). 



Is het verschil in lengte van hoofdas en takken minder 

 groot, dan is de krnin meer afgerond, zooals bij de 

 meeste boomen (kanariey waroe, djatti wolanda). 



Soms bnigen de takken naar beneden om (waringin, 

 ^/to/aw)^ terwijl zij b:y Viscum en Loranihus van de boomen, 

 waarop deze planten woekeren, naar beneden hangen 



rpi. XLV). 



Physiologisch heeft deze verschillende wijze van ver- 

 takking slechts ten doel om alle bladeren zooveel mogelijk 

 aan het zonlicht bloot te stellen; voor ons zijn deze 

 verschillen^ van belang^ omdat zy toon en teekening 

 aan het landschap geven. 



Wat is een klapperbosch niet vervelend voor het oog, 

 hoe schoon ook ^en enkele klapperstam zich boven de 

 omgeving moge verheffen. De srormverschillen in de 

 boomkruinen broken de eentonigheid van het landschap. 



Soms gebenrt hetj dat knoppen gedurendelangentljd blij- 

 ven leven zonder uit te groeien (m a. w. latent blijven); hier- 

 door komt het^ dat een papaya, die doorgaans onvertakt 

 is, zyspraiten vormt wanneer bij oud wordt of afbreekt. 



De nangTcavrnchten, welke aan stammen en takken 

 groeien, lang nadat deze deelen bladerloos zijn geworden, 

 ontstaan ook uit zulke latente knoppen en waarschijn- 



