185 



Wanneer wij de knol der tijloos [ColcMcum) ^ die in 

 koudere streken thuis behoort^ vergelijken Diet de door- 

 snede van soewo\ dan merken wij vele verschillen op. De 

 Colcliicum-knol draagt zijdelings den jongen* knop, welke 

 nu bloeit; het stengelstuk, dat de jonge spruit draagt? 

 begint reeds te zwellen en zal, als het de grootte van den 

 ouden knol heeft bereikt, op zijn benrt zijdelings in den 

 oksel van een zijner laagste bladeren een knop dragen. 



De bladscheeden, die bij jonge spruiten goed zichtbaar 

 zijn, blijven als droge schubben of rokken den volwassen 

 knol omliullen. Zulk een knol heet daarom gerokt in 

 tegenstelling met de naakte hnollen {soewoh^ hetella^ Tcoem, 

 hielie)y die hoogstens kleine schubjes, maar geene rokken 

 dragen. 



Bij soewoTc is de onderlinge stand van oude en jonge 

 knollen anders; in fig L is a de oude knol, welke nu de 

 spruit c voedt; het stengelstuk h dezer spruit begint zich 

 te zetten tot knol voor de toekomstige generatie; op den 

 top van dien knol h is reeds de kaop d dier nieuwe gene- 

 ratie aangelegd. Wanneer 6 volwassen is, is er van a 

 weinig meer over, 



Deze soewoJc-Jcnol bezit eene tweede manier van vermenig- 

 vuldiging; hij vormt eenige takken /, /, f^ die aan het 

 niteinde knoppen e knnnen voortbrengen, waarvan de as 

 ook tot knol aanzwelt. Deze knoppen ontstaan later dan 

 6, dragen geene bladeren, die mede heJpen om hunnen knol 

 van reservevoedsel te voorzien, maar zijn geheel beperkt 

 tot den voorraad van a, die echter snel door de spruit c 

 wordt verbruikt. Kort na het ontstaan begint, door 

 het verschrompelen van a en /, de knop e een zelfstandig 

 leven; hij schiet wortel, voedt zich zelf en ontplooit zijne 

 kleine bladeren; hij heeft echter geruimen tijd noodig om 

 zijn knol te vullen en is uit den aard der zaak zeer ach- 

 terlijk bij den knol 6, 



Bi] Crocus (pL XI. M) ontstaan ook knoppen in de 

 oksels der bladeren ; deze vallen echter af en daardoor 

 komen de knoppen, -welke tot jonge knollen aanzwellen, 

 dicht naast elkaar op den top van den ouden knol te staan. 



