191 



kant), deze ruimten liet grootst zijn en de cellen het 

 meest in vorm afwisselen {sponsweefseL) Met behulp van 

 fig. IJ ziet men, dat het palissade-weefsel voor de lucht 



even goed toegankelijk is en dat juist d^dr de meeste 



bladgroenkorrels in eene kleinere ruimte zijn opgehoopt; 

 betrekkelijk meet dus in dit weefsel meer geassimileerd 

 worden dan in een even groot oppervlak van het spons- 

 weefsel. Aangezien nu het palissade-weefsel bijna altijd 

 juist aan den bovenkant^ dus aan de naar bet zonlicbt 

 toegekeerde zijde van het blad, gelegen is, verkeert het 

 in iets gunstiger conditien voor de assimilatie dan het 

 weefsel van den onderkant. 



Dat de lucht een langeren weg moet doorloopen voor 

 zij dit palissade-weefsel bereikt^ is van zeer geringe betee- 

 kenis, maar het onberekenbare voordeel, dat de plant treki 

 uitde omstandigheid, dat de meeste huidmondjes aan den 

 •.onderkant zijn gelegen^ i% dat deze zijde minder aan het 

 zonlicbt is blootgesteld en dus minder verdampt^ zelfs 

 wordt deze zijde door de dikke laag palissade-weefsel en 

 de bijna geheel gesloten opperhuid van den bovenkant 

 beschermd voor to groote verdamping. 



Hoe nietig en willekeurig eene dergelijke groepeering 

 der bladmoescellea ook aanvankelijk moge schijnen, bij 

 nader inzien blijkt zij voor de planten zoo gunstig mo- 

 gelijk te znn. 



De nerven, zijnerven en aderen van het blad vor- 

 men het uiteinde van den langen transportweg voor 

 water en minerale stoffea en tevens het begin van den 

 weg, dien de bereide organische producten moeten af- 

 leggen. Om goed deze dubbele functie te kunnen ver- 

 vullen moeten zij zich zoo veel en herhaald mogelijk 

 verdeelen om met iedere eel van het bladmoes verband 

 te houden. 



Het 



& 



langrijke taak te vervallen; het bladmoes zelve is teer 

 en niet in staat zich als eene dunne schijf uit te sprei- 

 den, wat toch noodig is om alle deelen zoo veel mo- 



