193 



bladeren de nerven niet eindigen in den bladrand^ maar 

 steeds dicht bij den rand zijdelings ombnigen. Hierdoor 

 wordt de bladrand steeds gesteund door een dik en kracb- 

 tig stelsel van nerven^ dat bet inscbeuren van dien rand 

 verbindei't of ten minste minder gemakkelijk maakt. 

 De bladeren bebben veel van den wind te l^denj wel 



buigen zij door de stevigbeid en veerkracbtigbeid bnn- 

 ner bladsteelen voor de kracbt van den wind, om daarna 

 snel tot bnnnen vroegferen stand terugr te keeren. maar 



deze inriebting zou de bladscbijf niet voldoende tegen 



inscbenren bescbermen. 



leder kan zicb van deze merkwaardige inriebting door 



tal van voorbeelden overtuigen^ zoodat eene wijdloopige 

 bespreking overbodig is. Ik wil ecbter op een paar ge- 

 vallen meer in 't bijzonder de aandacbt vestigen. 



Melasioma ft)L XV, 



XV 



rand verloopende nerven; nog sterker is dat, wanneer 

 die nerf met den bladrand samenvalt. 



De nerven van njamflong {pL XV. J) loopen dicbt 

 naast elkaar van de middelnerf naar den rand en buigen 

 daar naar boven om. 



De nerven der meeste monocotyle bladeren (grassen^ 

 Pandanus) loopen alien van de basis naar den bladtop 

 even wij dig aan elkaar, zoodat bier van inscbenring in 

 dwarscbe ricbting geen sprake kan zijn. 



Liggen de zijnerven verder van elkaar^ b. v. bij djamhoe 

 holy dan bnigen zij zicb bij den rand boogsgewijze om 

 en vereenigen zicb met de naast bijliggende nerf, aldns 

 een systeem van bogen langs dien rand vormende, dat 

 daaraan noodwendig groote stevigbeid moet geven. Ock 

 kunnen^ indien de takken dier nerven betzelfde doen, 

 meerdere op elkaar volgende bogenrijen den rand be- 

 scbermen. 



Dit alles geldt ook voor waterplanten, omdat bare bla- 

 deren evenzeer moeten bescbermd worden tegen golfslag 

 als anderen tegen den wind (zie b. v. de 1ca7igJcong-hladeren 



pL XV, Rj. 



13 



