216 



Ten gevolge daarvan buigen de tentakels langzaam naar 

 binnen^ totdat zij het dier met de klieren aanraken en 

 van alle zijden stevig omknellen (pi XIX J). In dezen 

 toestand scheiden de klieren een zuur vocht af, dat eene 

 stof bevat, met dezelfde eigenscbap begaafd als de pepsine 

 in onze maag nl. : cm dierlijk, d. i. stikstofhoudend, 

 voedsel te verteren en om te zetten in oplosbare prodncten, 

 die als voedsel kunnen worden opgenomen. 



In weinio^e daojen is met uitzouderiao^ van de cbitine- 

 huid het geheele dier opgelost. Dan treedt eene andere 

 functie der klieren in werking; tot dusverre waren zij 

 afscheidende organen, nu ecbter zaigen zij de gevormde 

 voedingsvloeistof op. 



Zoodra al het vocht is opgezogen, hernemen de tentakels 

 hunne vroegere positie en het blad is weder gereed om 

 eene nienwe prooi te vangen en te verslinden. 



Dergelijke plantjes^ in een kamer overgebracht, kan 

 men langen tijd in leven honden door dagelijks kleine 

 stukjes vleesch, gekookt eiwit of gelatine op de blaadjes 

 te leggen. 



Voor wij nagaan welken invloed deze bijzondere eigen- 

 schap heeft op de nonoale fnnctien van bladeren en 

 wortels, deelen wij eenige der meest merkwaardige ont- 



over de gevooligheid der klieren 

 mede. Ik kan echter slechts een enkelen greep doen nit 

 den grooten voorraad feiten. 



Darwin heeft o. a. nagegaan, waardoor en op welke 

 wijze de klieren geprikkeld en de tentakels opgewekt 

 worden zich te bewesren 



O 



Het is noodig, dat de klier zelve wordt geprikkeld ; de 

 dikke, kleverige droppel toch, die elke klier omgeeft, kan 

 zeer licMe voorwerpen dragen en dus van de klier ge- 

 scheiden Louden. In dit geval heeft geene beweging plaats. 

 Sommige voorwerpen, zooals uiterst kleine stukjes hout, 

 kurk, uitgebrande kool, voorziclitig op den droppel ge- 

 braclit, absorbeeren ecbter bet vocht en komen daardoor 

 in contact met de klier. 



Nauwelijks is dit geschied of de prikkel plant zich 



Darwin 



