224 



De Sarracenia's zijn kleine. sierlijke plantjes met eene 

 wortelrozet van bladeren, welke ten deele zijn veranderd 

 in. peperhnisvormige urnen^ die evenals de Nepenthes een 



■ 



vocM afscbeiden en de daarin verdronken dieren verteren. 



Deze orsranen moeten beschouwd worden als holle 

 bladsteelen, terwijl het uiterste puntje van de in fig. D. 

 afgebeelde Sarracema-hlB^devea bladscbijf is. Bij de door 

 ons afgebeelde soort is de bladschijf zonder nut; de re- 

 gen kan vrij binnentreden ; bij andere soorten ecbter 

 bedekt zij den ingang ten deele; by enkelen vormt zij 

 eene belmvormige en gevleugelde kap^ waardoor het bin- 

 nenvallen van regen geheel wordt voorkomen. 



De urnen van Darlingtonia gelijken op die van Sarra- 

 cenia, die van Reliamphora op de bekers van Nepenthes. 

 Ook de urnen van deze familie scheiden een suikerhou- 

 dend vocht af, waardoor insecten worden gelokt. 



Volledigheidsbalve deel ik mede, dat ook Cejphalotus 

 ( familie Saxifeaoaceae ) en de MARcaEAviACEAE bekers 

 bezitten^ waaraan gelijksoortige eigenscbappen worden 

 toegesebreven. 



Jltricularia, 



Ongeveer 150 soorten van dit geslacbt zijn over de 

 gebeele aarde verspreid; velen komen op Java in stilstaand 

 water voor. Meest alien zijn waterplanten; enkelen leven 

 op bet land; de eerate bezitten alien, van de laatste 

 slecbts enkelen, organen om kleine dieren te vangen. 



Fig. E, pi. XIX stelt een bloeiend plantje van een 

 in bet water levend, algemeen in Nederland voorkomend, 

 blaaskruid ( Jltricularia vulgaris ) voor. De bladeren zijn 

 in niterst fijne slippen verdeeld; vele slippen zijn ver- 

 anderd in blaasjes, die door fig F, vergroot en door fig. 

 G. in doorsnede worden weerge^even. 



Hoewel 



o^o 



ben de blazen bebalve de vleescbverterende functie nog 

 een belangrijk levensdoel. 



Waterplanten kannen onder water wel bloeien, maar 

 nooit bevrucbten. Bij alle waterplanten komen de bloemen 

 tegen den bloeitijd aan de oppervlakte ; moeder natuur 



