236 



Wij zien ook hier weder de grootste verschillen op- 

 trelen; alle tiuten en nuances van groen zijn in onze 

 omjjevincr te vinden. 



h- Bonte en geJcleurde bladeren. 



Somtnige bladeren zija boat, doordat de bladschijf, 

 hoewel zij geheel groea is, tocb. niet overal evenveel 

 bladgroen heeft. De bladeren van Dieffenbachia zijn licht 

 groen met veel donkerder groene vlekken, Ook bij de 

 MarantaSf die veel als sierplanten worden gebruikt^ treffc 

 men dit verscbijnsel aan; de bladeren vaajonge planten 

 zijn meer bont dan die van ondere exemplaren, welke 

 bijaa geheel gelgkmatig groen worden; de oorzaak hier- 

 van is, dat de eersten minder bladgroen noodig bebben^ 



omdat zij het voedsel gedeeltelijk betrekken uit onder- 



aardsebe voorraadsebnren. 



Bladeren kunnen plaatselijk bnn bladgroen verliezen; 

 wanneer voor het groen geene andere kleur in de plaats 

 treedt, is het blad wit gevlekt (enkele Dieffenbachia\ 

 Begonia^sU 



Doorgaans echter zijn deze vlekken geel; de bladgroen- 

 korrels nl. worden, wanneer het groen verdwijnt, geel, 

 omdat er feitelijk twee kleurstoffen in aanwezig zijn: 

 Chlorophyl en Santhophyl. 



Bladeren, die met alcohol worden behandeld, geven 

 eene groene vloeistof; wordtdeze met vette olie geschad, 

 dan gaat daarin het chlorophyl over, terwijl het xanthophyl 

 in den alcohol achter blyft. 



Verandering van groen tot geel kan men kunstmatig 

 opwekken door planten in 't duister te plaatsen. De 

 aldas geetioleerde bladeren zijn flets geel ; hunne blad- 

 groenkorrels zijn geel en bebben degave om te assimilee- 

 ren tijdelijk verloren; sniker in zetmeel omzetten kunnen 

 zij echter weh Wordt de plant wedor door 't zonlicht 

 beschenen, dan heeft de klenrs verandering in omgekeerden 

 zin plaats. 



De korrels, welke wij bij bonte bladeren zien in de cellen 

 der gele vlekken^ gelijken op deze gele bladgroenkor- 



