238 



geel aanwezig zijn, waardoor verschillende nuances van 

 oranje en scharlakenrood ontstaan. 



Ook de bloerabladeren en vruchten hebben hunne kleu- 

 ren dikwijls aan dit anthocyan te danken ; echter niet 

 alle klenren der bloemen zijn hiervan af komstig ; men 

 kent ook een hloemengeel [Xanthine), dat opgelost voor- 

 komtj terwgl wij vroeger reeds (pag. 49) de gele en oranje * 

 klenrstofliehamen noemden. 



Wei weten wy nu waaraan bladeren^ bloemen enz. de 

 klenren bebben te danken, maar de vraag ligt voor de 

 band : met welk doel zijn deze planten gehleurd en niet groen ? 



Het antwoord bierop is slecbts in enkele gevallen met 

 zekerbeid te geven. 



Waar weinig bladgroen voorkomt, (Dieffenhachia) of 

 als het plaatselijk vervangen is door witte, gele of roode 

 vlekken, kan men denken aan miadere beboefte aan 

 bladgroen. Hier wordt dus de assimilatie verminderd, 

 zonder dat bet transpireerend oppervlak inkrimpt. 



Zeer sterk is dit bij bet zoogenaamde honte gras {Pha- 

 laris arundinacea], waarvan de lintvormige bladeren licbt 

 geel, bijna wit, zyn met smalle groene strepen, die soms 

 geen tiende gedeelte van de oppervlakte beslaan. De 

 witte gedeelten bebben geene of slecbts weinige, verstrooid 

 liggende bladgroenkorrels* 



Er wordt dns weinig geassimileerd en het gevolg 

 hiervan is, dat de plant klein blijft en langzaam groeit. 

 Enkele sprniten van dit gras zijn wel eens geheel groen 

 en deze jnist zijn flinker ontwikkeld en hebben grootere 

 bladeren. 



Waarom dit voor znlke planten nnttig is^ weten wij 

 niet; verreweg de meesten zijn door cultuur ontstaan, 

 maar er zijn er onder, die in de natnur deze verscbijnse- 

 len verkregen en voortplantten. 



Eleuren als heschermmiddelen tegen te fel zonlicht. 



Met geen beter voorbeeld dan de algemeen bekende 

 Tcool blanda kan men dnidelijk maken, wat bieronder be- 

 doeld wordt. 



