240 



verdween immers uit de bladeren en daarmede vermin- 

 derde de capaclteit van de plant. 



De botcherming voor onderliggende bladeren werd 

 slechts ddardoor vertregen, dat zonnestralen^ die reeds 

 eenige lagen van bladeren gepasseerd zijn, in -werkzaamlieid 

 afnemen en zelfs ten slotte voor de assimilatie geheel 



onwertzaam kunnen worden. 



Van geheel anderen aard is de bescberming. welke ver- 

 leend ^vordt door het antbocyan, dat zich bevindfc in de 

 opperbuidscellen van bladscbijf, bladstelen en Stengels, 



Hier verdwijnt het bladgroen nit de gekleurde blade- 

 ren niet; dcor die opperhuid voorzicbtig te verwijderen, 

 beter nog door ' onderzoek met bet microscoop, ziet men, 

 dat de bladmoescellen belder groon zijn. 



Is deze hlauwe, violette of roode Tdeur werTcelijJc een be- 

 schermmiddel tegen het zonlicht, en zoo ja, hoe werkt het 

 anihoeynn daarhij? 



Men beefb proeven genomen door plan ten nit de vlakte 

 over te brengen naar bergtoppen (± 2000 Mj, waar zy 

 door veel sterker zonlicht worden bescbenen. 



Het hoonenJcruid iSatnreja hortensis)^ dat groene blade- 

 ren beeft, bleef op de alpen in leven, maar werd daartoe 

 in staat gesteld door de vornjing van antbocyan. Het 

 lijnzaad (Linum usitatissimum) daarentegen scheen niet de 

 stoflFen te bezitten om antbocyan te vornien ; zijne bla. 

 deren bleven groen, maar spoedig stierf de plant door 

 bet te felle licbt. 



Vele planten onzer bergtoppen bebben, wanneer zij 



geene andere bescbermmiddelen bezitten^ gekleurde bia- 

 deren 



Crotons zijn veel bonter in 't zonlicbt, dan w^anneer 

 zij in de schadnw geplaatst zijn. 



Kunstmatig kan men soms de antboeyan-vorming op- 

 wekken De feciiijusiammeti van euble pisuiig-vaiieieiten 

 i-ijn rose getind; andeie biijven gioen tot de blad scbee- 

 den veidrogen. 



