241 



Kiest men een der laatsten en snijdt men voorzichtig 

 dicht bi] den grond de bladscheeden, die hare bladschijven 

 reeds hebben verloren^ door, dan blijft er, na verwijdering 

 dier scbeeden^ een scbijnstam over, die slechts zeer weinig 

 bladgroen bezit en lielitgeel, bijna wit, van kleur is. 



Binnen tweemaal 24 utir wordt deze stam van onder 

 af aan helder rood-violet, terwijl zich deze kleur in bree- 

 dere en smallere strepen naar boven tot aan de blad- 

 schijf uitstrekt, 



Allengs, maar veel langzamer, ontwikkelt zich het blad- 

 groen, en eerst na verloop van weken verdwijnt het 

 anthocjan weder. 



Dubbel merkwaardig is deze proef. omdat deze scheeden 

 in normale omstandigheden niet rood zijn, en omdat 

 hierdoor praktiseh wordt bewezen, hoe snel het anthoeyan 

 kan gevormd worden. 



De vleezige wortelstokken van arrowroot (pL XIL G. 6) 

 worden in 't zonlicht I'ose en veel later groen; ook vele 

 temoesoorten doen dit. 



Men meent, dat het anthoeyan in de zoo even behan- 

 delde gevallen ten doel heeft de transportwegen van 



koolhydraten te beschermen. 



Om dit te verklaren moeten wy even iets omtrent het 

 zonlicht in herinnerinor breno^en. 



o a 



Zonlicht, vallende door eene lichtbrekende stof, wordt 

 ontbonden in stralen met verschillende golflengte en 

 snelheid. Valt het iicht door een prisma, dan wordt het 

 witte lieht in zijne onderdeelen ontbonden en wel in een 

 groot aantal stralen, die op ons oog den indruk van ver. 

 schillende kleuren te weeg brengen. 



Het op die wijze verkregen zonnespectrum vertoont in 

 volgorde de kleuren: rood, oranje, geel, groen, licht- 

 blauw, donkerblauw en violet. De roode stralen zijn het 

 minst, de violette het meest breekbaar. Bovendien vindt 

 men buiten het rood no<^ onzichtbare, ultra roode stralen 

 en buiten het violet ultra violette stralen. 



De blauwe, violette en vooral de ultra violette stralen 

 zijn voor de werking van het bladgroen niet alleen on- 



16» 



