242 



nutj, tnaar in vele gevallen nadeelig, omdat zij het chlo- 

 rophjl vernietigen en de gevormde koolhydraten weder 

 ontleden. 



Het anthocyan houdt deze stralen ten deele tegen en, 

 wat meer isj voor zooverre zij worden geabsorbeerd, ontr 

 leedt het deze onnutte stralen en zendt daarvoor werkza- 

 me oranje, roode en ultra roode stralen nit. 



Deze eigenscbap, om stralen van kleinere golflengte en 

 van eene zekere klenr, in stralen van grootere golllengte, 

 grootere werkzaambeid en dns voor ons oog van andere 

 kleur om te zetten, treft men ook aan bij het bladgroen en 

 het phycoerythrine of phycocyan^deMeurstof derroodwieren. 



De groote waarde voor het plantenleven van deze 



/ 



wordt, kunnen wij 



door een merkwaardig voorbeeld aantoonen. 



Het water kaatst een deel van het zonlicht terug; 

 voor zooveiTe het wordt doorofelaten, worden de stralen 



sbroken en wel de roode stralen 



in 



C3 



het minst, de blauwe en violette stralen het meest; het 

 gevolg hiervau is, dat de laatsten het diepst in het water 

 doordringen. Hieraan hebben zeer diepe wateren hunne 

 intensief blauwe kleur te danken. 



En deze stralen juist zija voor het plantenleven onnut, 

 zelfs nadeelig. 



Nu heeft men nagegaan. dat tot op eene diepte van 

 90 M. nog licht doordringt, dat de assimilatie mogelijk 

 maakt; en toch groeien de roodwieren en enkele andere 

 gewassen tot op eene diepte van 170 Meter. Hoe is dit 

 mogelijk, daar alleen blauwe stralen tot deze diepte 

 doordringen ? 



Het vhvcQCJuan 



■^ 



an verricht hier z^ne belangrijke functie; 

 het verandert de blauwe, violette en ultra violette stralen 

 in werkzame gele en roode, welke dan het bladgroen in 

 staat stellen te assimileeren. 



Anthocyan, op dezelfde wijze werkende, is dus begrijpe- 

 lijker wijze een zeer nuttigbeschermmiddel tegen die stralen, 



welke de koolhydraten ontleden en evenzeer is zijne aan^e" 

 zigheid jaist boven en rondom de transportwegen zeer ver- 



