HOOFDSTUK VIIL 



De bloein* 



Wat eene bloem is, behoeft nauwelijks nadere toelichting; 

 er is geen natuurproduct, dat meer door iedereen bewon- 

 derd wordt en meer de belangstelling opwekt dan de 

 bloem. Meestal kent de leek, behalve enkele in *t wild 

 groeiende, slecbts de bloemea onzer gecultiveerde sier- 

 planten. Deze laatsten hebben door voortdurende bescber- 

 mins: en verzororins: veelal kenmerken verkre^ea, welke 



o — " ■ o 



bare in *t "wild groeiende zusters niet bezitten. 



Voor den tuinier is de boofdzaak: rijkdom van kleuren 

 en klenrschakeerlngen, groote of sierlijk gevormde bloe- 

 men, liefelijke, aangename geuren en de zoogenaamdd 

 dubbele bloemen. 



Genoemde eigenschappen tracht de tuinier kunstmatig 

 te vermeerderen en te veredelen, maar bijna zonder uit- 

 zondering gescbiedb dit ten nadeele der geslaehtswerk- 

 tuigen, welke door deze vertroeteling bunne gescbiktbeid, 

 cm levensvatbaar zaad voort te brengen, gebeel of ten 

 deele verliezen. In Indie verkeeren wij in veel gunstiger 

 omstandigbeden om kennis te maken met bloemen, zooab 

 zij door de natunr worden voortgebracht ; de kweekkunst 

 strekt zicb bier slechts nit tot een beperkt aantal planten, 

 waaronder de rozen wel de voornaamste plaats innemen. 

 Wei zijn velen onzer sierplanten van elders ingevoerd, 

 maar zij worden door bloemenliefbebsters aangekweekt 

 en vermeerderd in den wilden, oorspronkelijken vorm. 



De overgroote meerderbeid der planten, die onze bni- 

 zen versieren: varens, chevelures, tjahrortjihri, patjar, malattiUy 

 sohka^s, orchideem en bonderde andere soorten, alsook d? 



