253 



In 't kort zullen wij deze bloeiwijzen behandelen. 



Twee hoofdgroepen, de hepaalde en de onhepaalde hloei-' 

 wijzen^ worden aangenomen; de eersten hebben een beperkt, 

 de laatsten een onbeperkt aantal vertakkingen; de bloemen 

 der eersten ontluiken van binnen af, waar zij het oudst 

 zijn^ bet eerst; die der onbepaalde bloeiwijzen z^'n het 

 oudst aan den voet of aan den rand* der bloemgroep en 

 ontluiken dus ook daar bet eerst, 



Uitzonderingen op dezen regel zijn er te over; ook 

 worden beide groepen soms vereenigd, zoodat b v. 

 bepaalde bloeiwijzen onderling vereenigd zijn tot onbe- 

 paalde of, wat meer voorkomt, de vertakkingen der Iste^ 

 2de of 3de orde volgen de regels der onbepaalde bloei- 

 wijzen, terw^'l de bloemen aan de jongste takjes kleine 

 bepaalde bloeiwijzen vormen, 



Voldoende blijkt hieruit reeds, dat dit geheele systeem 

 kunstmatig is. Tocb beeft bet zijn nut de voornaamste 

 bloeiwijzen te kennen, vooral omdat in vele familien de 

 rangscbikking der bloemen steeds op dezelfde wijze plaats 

 beeft; ook beeft de systematicus namen noodig voor 



zekere vormen. 



Alleenstaande bloemen. 



ZephyrantkeSf de lilakleurige bloempjes (bolgewassen) , 

 welke als randen van bloemperken bij ons algemeen 

 gekweekt worden en zeer veel op crocuses gelijken, vormen 

 op een langen bladsteel e^n enkele groote bloem* Ook 

 de groote, witte bloem vBsJx Pardanthus (bier en daar in 

 *t wild groeiend) beeft zulk eene bloem. 



Planten met een vertakten stengel kunnen aan het 

 einde der takken e^ne bloem dragen; deze beet dan 



eindhloem. 



Yeel algemeener staan de alleenstaande bloemen in den 

 oksel van stengelbladeren en z^*n dan ohselstandig b. v. 

 Disemma (pi XXII), Barleria (pi. XXVIII. M), tjeploeHn 



(pb XXV. A), 



Bloeiwijzen. 



Aan eenebloeiwijze onderscbeiden wy : een algemeenen 

 bloemsteel, byzondere bloemstelen, schutbladeren aan den 



