265 



4 



lukking aangetroffen; de Papilionaceae en CAESALPimACEAa 

 hebben normaal 10 meeldraden (zie pi XXXIL J4); bij 

 vele soorten zijn deze ten deele acbterlijk, ten deele mis- 

 lukt. Bij assam zijn slechts 3 volwassen meeldraden over- 

 gebleven; daartusschen worden nog 4 anderen, door nut- 

 telooze uitsteeksels vertegenwoordigd (pL I. K), terwijl er 

 3 geheel mislukt zijn. 



De Cassias bieden nog grootere afwisseb'ng- Cassta^ori^ia 

 fdjoewar pi. XXXIII. Nj heelt 3 groote en 3 kleine, vrucbt- 

 bare meeldraden en 3 gerednceerde^ onvrucbtbare. Cassia 

 alata (pi XXXIV. M) beeft nog maar 3 vrucbtbare en 

 6 onvrucbtbare meeldraden enz. enz. 



Soms zijn de gereduceerde meeldraden^ zoowel als de 

 kroonbladeren, vervormd tot bonig-afscbeidende organen 

 of nectari'en. 



Bij Icellor (pi. XXXVIII. A) beperkt zicb de rednctie 

 tot 5 der 10 meeldraden, die hunne belmknoppen bebben 

 verloren. In de grasbloemen zijn, in stede van 2 typiscbe, 

 3-tallige kransen van bloembekleedselen, slecbts overge- 

 bleven 2 kleine bonigscbnbjes (pi, XXXI- B^ c, c); bo- 

 vendien knnnen er normaal aanwezig zijn 6 meeldraden^ 

 die werkelijk bij hamhoe (pi. XXXI. C5 ) voorkomen, maar 

 bij alle andere grassen voor de belft mislxikt zijn. 



Gebeele kransen kunnen mislukken of beter zij worden 

 niet aangelegd. Aldus on tst^^n Jcelkloozey Tcroonloozey naaTcte, 



eenslachtig 6 en onzijdige bloemen. 



5. Vermeerdering van deelen* 



Dit kan gescbieden, doordat de bloem een grooter 

 aantal kransen of spiraalwindingen krijgt. De anonaceae 

 (zuurzaJcy hoewa nonna) en Magnoltaceae (tjampaJca ) 

 bebben b. v. eene kroon van twee kransen, De Nijm- 

 phaea^s (pi. XXIX, C) en Cadussen bebben zeer vele kroon- 

 bladeren. 



De meeldraden of stampers of beiden zijn bij soramige 

 familien zeer talrijk. Zeer vele meeldraden bebben b. v. 

 Papaver, Nymphaeay Dillenia (pl XXXIII. C ) 



Vele meeldraden en tevens vele stampers vindt men 

 bij anonaceae. Magnoliaceae, Rosaceae, 



