271 



De Icelk. 



Hoewel de kelk doorgaans regelmatig is, neemt hij soms 

 bij symmetrische bloemen ook een min of meer afwijkenden 

 vormaan. Zoo zijn de kelken der Labiaten fpl. XXXIIL J) en 

 der Papilionaceae dikwijls 2-lippigy die van patjar ajer (pi. 

 XXXVni. DD. 2) geklenrd en gespoord; hetzelfde vindt 

 men bij de gekweekte halsaminen (kleine spoor), de oost- 

 indische hers ( zeer lange, oranje spoor ) en de ridderepoor. 



Set vruchtpluis. 



In de familie der Compositae trefb men boven op het 

 rruchtbeginsel wel eene buis- of lintvormige kroon, maar 

 geen kelk aan. In stede van dezen kelk komt tijdens of 

 soms ook na den bloei een krans van fijne haren voor 

 den dag, die op de vrucbt acbter blijven en deze in staat 

 stellen zich met den wind te verplaatsen; vandaar ook 

 den naam vruchtpluis. 



Dit vruchtpluis is gesteeld (pi. XL. J) of zittend (G). In 

 enkele gevallen is deze kelk door borstels vertegenwoor- 

 digd; Elephayitopus scaher (pi, XL. H). 



De kelk der UMBEiiiiiFEREK en van vele Rubiaceae is 

 byzonder klein of mislukt. Bij Mnssaenda is daarente- 

 gen 6en der 5 kelkbladeren uitgegroeid evenals een goed 



ontwikkeld stengelblad (pi. XXVL H. a); in fig. B, is 

 eene bloem geteekend, na wegname der kroon ; daar- 

 uit blijkt voldoende, dat er 4 kleine kelktandjes en bet 

 vergroote kelkblad 'aanwezig zijn, Dit kelkblad is wit en 

 dient om insekten naar de bloemen te lokken. 



Ook bij eene soort van menghoedoe (pi. XXVIL G) vindt 

 men op bet^ door samengroeiing der kelken ontstane, 

 kluwen kleine, groene blaadjes, die men lang voor scbut- 

 bladeren beeft gebouden. Volgens Dr. Bubck zijn bet kelk- 



met die van Mussaenda (dawon poetri)^ 



De kelk is gekleurd bij assam djawa^patjar ajer^hahemi- 



XXXIV 



XXV 



migen kelk, die na den bloeitijd afvalt tot op een klein 



kraagj 



aan de vrucbt zicbtbaar is (T). 



