346 



bescliouwd en tebben dan ook dezelfde taak als de haren 

 te vervullen; o. a. is dit het geval met de stekels der 

 klimplanten {rottang palmen en Dioscored's), 



5. Haren als h eschermmiddelen iegen te groote verdamping 

 en andere invloeden van huiten. 



Een groot aantal knoppen en jonge plantendeelen, 

 takken zoowel als bladeren, zijn bedekt met haren, die 

 spoedig het celvocht verliezen en dns met lucht gevuld 

 en wit van kleur zijn, Zulke haren bij jonge deelen, 

 dicht naast elkaar ingeplant, vormen een donzig overtrek, 

 waardoor de nadeelige inrloed van te sterke ver warming, 

 zoowel als van te groote koude wordt verminderd. Wan- 

 neer men opmerkzaam vele plan ten beschouwd^ zien wij, 

 dat deze soort van haren veel algemeener voorkomen dan ^ 

 men oppervlakkig zon meenen. 



Ook bij de varens is dit het geval; de jongste deelen 

 van den wortelstok en de nog opgerolde bladeren zijn 

 omhnld door lange, rood-brnine strooschubben of door lange 

 haren {Penghawar djambiy pahoe Tcidang). 



Deze haren staan, bij ondere deelen veel wijder van 

 elkaar, zoodat zij dan minder in het oog vallen. Anderen 

 vallen af, zoodra hnnne bescherming overbodigis geworden . 

 Een zeer goed voorbeeld hiervan levert ons de hamirie; 

 de jongste bladeren zijn met een spiaragachtig vilt over- 

 trokken, de onderen zijn groen en zoo goed als onbe- 

 haard. 



De haren bij varens, alsook de stervormige haren op 

 de achterzijde der bladeren van vele Polypodia^ceae (pi. 

 XLVII) en Platyceriums zijn blijvend, evenals die van 

 sommige Begonia^s^ Labia^en e. v. a. planten, die door 

 het zachte haarkleed altijd een woUig uiterlijk bezitten. 



Men kent verschillende termen om den aard der beha- 

 ring aan te geven; eene familie ontleent zelfs haar naam 

 aan de algemeen voorkomende, rnwe haren nl. de Aspe- 

 RipoLiAE. Zie verder Hoofdstnk VII. 



6, Haren^ die direct de voortplanting hevorderen^ vindt men 

 in de hloemen* 



Vooreerst komen 



aanme 



