365 



ten gronde gaan of met een schraal stammetje en ijl 

 loof een kwijnend leven voortsleepen. 



Waar tnsschen krachtige boom'en wordt gestreden, is 

 geene plaats voor struiken^ heesters en krniden. 



Te vergeefs zoekt men dan ook in die bosschen een 

 groan tapijt van gras en kruiden, bezaaid met kleurige 

 bloemen; slechts enkele varens en mossen kunnen bier 

 in bet diffuse licht leven. Aan den woudzoom, in de na- 

 bijbeid van beekjes en in diepe ravijnen treden de klei- 

 ne gewassen weder in weelderigen overvloed op den 

 voorgrond. 



Toen die wouden ontstonden^ waren die kleinere ge- 

 wassen overal verspreid^ maar met bet hooger worden 

 der stammen en 't dicbter woiden der kruinen, besebeen 

 bet zonlicbt al minder en minder den ondergrond van 

 bet boscb- 



Voor de planten, die daar groeiden, bleven nu slecbts 

 twee middelen over: 6f te sterven^ 6f zieb met de stam- 

 men boog in de lucbt te verbeffen en d^dr in de kruin 

 der boomen bet zonlicbt op te zoeken. 



Wie gescbikt was om teklimmen of te slingerenvoegde 

 zicb bet gemakkelijkst in de veranderde omstandigbeden 

 en verbeterde zelfs langzamerband de organen, die baar 

 in staat stelden te klimmen of te slingeren. 



Anderen — en dit waren de planten^ die wij epipbyten 

 noemen — beklommen den boom en leefden voortaan ge- 

 beel op stam en takken. 



Dat dit niet plotseling gescbiedde, begrijpen wij; bet 

 woud vormde zicb uiterst langzaam, breidde zicb allengs- 

 kens uit en liet aan de krniden geraimen tijd om epi- 

 pbytiscbe eigenscbappon te verkrijgen en zicb te voegen 

 naar de nog steeds veranderende levensvoorwaarden. 



Maar ook bier werd onderling een bevige strijd ge- 

 streden om de <^erin2:6 boeveelheid voorbanden zijnde 



G"-**"0 



voedingsstoffen; en van de duizenden, die oorspronkelijk 

 tracbtten op boomen te leven, zijn slecbts weinige soor- 

 ten, beboorende tot een zeer beperkt aantal familien> 

 werkelijke epiphyten geworden* 



