3? 5 



dikke bladeren met waterweefsels en eene dikke opperhuid 

 b. V. Dendrohium (pi. XXXV. fig. B. 1) en Phalaenopsis 

 amahilis. 



2. Orchideeen met verdikte stengelleden hebben veelal 

 minder dikke of enkele malen dunne, teere bladeren 

 zonder waterweefsel. 



Dendrohium crumenatum (pi. XXXV, A. 1 — 7) bezit schijn- 

 knollen van een lid bij de jongere takken (A. 6), van 3 

 of 4 verdikte leden bij de oudere (A, 7) en bovendien 

 harde^ leerachtif^re, weinig transpireerende bladeren. 



Wi] zien uit dit laatste voorbeeld dat, al gaat de natnur in 

 den regel zeer scliaars om met hare voorrecbten^ al sclienkt zij 

 voor ^^n enkel doel zelden twee middelen, dit in bijzon- 

 dere gevallen wel gebeurt. Dendrohium crumenatum is door 

 deze dubbele bescberming tegen verdamping een derwei- 

 nige orchideeen^ die zich ook in de strandvlakte krachtig 

 voortplanten. 



De eerste groei en ontwikkeling van zulke orchideeen 

 gaan echter bij nitstek langzaam ; z:yn eenmaal eenige 

 schijnknollen gevormd, dan gaat het lets sneller^ omdat 

 dan de jonge spruiten .teren op het voedsel, in oude, 

 ontbladerde schijnknollen opgehoopt. 



Het plantjoj afgebeeld op pL XXXV, fig A. 6 is minstens 

 5 jaren oud; het is ten minste gedurende dien tijd door 

 mij waargenomen. E.echts in deze figuur vindt men een 

 zeer jons: plan tje^ dat zich heeft gevestigd op de vrortels 

 van het oudere individu en reeds begint twee knolletjes 



te vormen. 



De wortels der orchideeen verdieneu bijzondere be- 



spreking. 



Wij weten reeds, dat de leden dezer famille luchtwortels 

 bezitten, welke met een zoogenaamd viltweefsel zijn over- 

 trokken. De dikke opperhuid bestaat hier nl, uit eenige, 

 boven elkaar licrcrende lagren van cellen, die met lucht 

 gevuld zijn en de eigenschap bezitten om vocht op te 

 zuigen. 



Bevochtigt men zulk een wortel plaatselijk, dan komt 

 dadel:yk de groene kleur te voorschijn ; daardoor is het 



