384 



groote, frisch groene bladerea uit of bij oudere gedeelten 

 de zwarte, naakte bladstelen dezer bladeren. 



De nisbladeren staan in twee of drie rijen gescliaard 

 en naderen elkaar dikwijls z66 diclit; dat eenigen te za- 

 men een humus-lcorf vormen. leder blad is reeds op zich 

 zelf daartoe in staat. 



Jonge nisbladeren zijn licM groen en assimileeren dus 

 in die periode; spoedig worden zy geel-bruin en hun 

 bladparenchym verdroogt, zoodat slechts het stevige 

 adernet met verdord parenchym overblyft. 



GoEBEL bemerkte, dat, wanneer men eene plant om- 

 keert, dus met het vegetatie-punt naar beneden, de wor- 

 telstok in die [nieuwe richting doorgroeit; de nisbladeren 

 daarentegen draaien en wenden zich zoolang tot hnnne 

 opening weder naar boven is gericht, omdat zij alleen 

 in dien stand aan hun levensdoel kunnen beantwoorden. 



De nisbladeren verzamelen zeer veel afvallende bladeren^ 

 takjes enz, die tot humus overgaan, waardoor deze varens 

 op ongunstige standplaatsen even weelderig groeien als 

 hare soortgenooten in vrnchtbare aarde. 



Polypodium Heracleum, eveneens eene zeer groote epi- 

 phjtische varen, vormt een overgang tusschen normale 



varens en de vorigen. Zij bezit niet tweeerlei bladvor- 

 men, maar gewone groene bladeren, wier bladvoeten zich, 

 evenals de nisbladeren, dicht tegen den boom aanleggen 

 en daardoor eveneens eene nis vormen, waarin humus 

 wordt verzameld 



De wortels der jonge, nog humus-arme varens ontsprin- 

 gen aan alle z^den uit den wortelstok, ook aan den on- 

 derkant; zoodra echter nisbladeren voorhanden zijn, 

 dringen alle vrortels naar binnen. 



GoEBET. merkt op, dat ook bij andere planten znlke 

 nisbladeren voorkomen, o. a. bij borneosche Orchidee: 

 Bulbophyllum Beccari, wiens stengelbladeren, dicht tegen 

 den boomstam aanliggen en daardoor ieder een nisje 

 vormen. 



riatycerinm alcicorne en PL yrande (fig B. pi. XLVIII) 

 kennen wg alien onder den n^^m hertsgewei of herishoorii- 



