388 



zelclen epiphyten; slecTits zij, die humus verzamelen kun- 



nen daar leven. 



Eindelijk zijn er boomen^ wier schory door horstvorming 



( zie pag. 73 ) steeds afbladert, zooals wij dit bij de Icanarie 

 kunnen opiiierken ; ieder begrijpt^ dat deze boomen tel- 

 kens de jonge kietnen, welke zich daarop ontwikkelen, 

 met de scbors afstooten. Ook bevat deze schors uiterst 

 weinig voedingsmateriaal. 



Op pi. XX. fig. E en F IS eene plant afgebeeld, die 

 tot voor koiten bijd als insecten-etend werd beschonwd. 



Het 



Dischidia. 



nit 



Dr. Treub heeft Dischidia Rafflesia7ia Wallich aan 

 een nauwgezet onderzoek ondervvorpen en daardoor be- 

 wezen, dat bare urnen niet vleeschetend zijn, maar eene 

 andere belangrijke functie bebben te vervullen. Het vol- 

 gende is nit de Annales dn Jardin botaniqne de Bui ten - 

 zorg geput. 



Dischidiais eene klimplant, die misscbien wel in verbinding 

 met den bodem kan zyn, maar zich in den regel hoog in 

 de toppen der boomen slingert; fijne^ dunne Stengels dra- 

 gen kleine^ dik-vleezige, tegenovergestelde blaadjesj de wor- 

 tels ontspringen uit de knoopen en bij oude stengels ook 

 de leden^ daar waar deze tegen de steun plant aan- 

 liggen. In de oksels der blaadjes ontstaan takken, die 5f 

 gelijken op den boofdstengel, of vervormd zijn tot een tak 

 met korte leden en twee of meer paar urnen. 



Dr, Treub beeft de ontwikkelingsgescbiedenis der ur- 

 nen bescbreven en in teekening gebracht ; daaruit blijkt, 

 dat zij werkelijk vervormde bladeren zijn. 



De urnen zijn ± 110 m.M. lang en =t 100 m.M, in om- 

 trek ; zij bebben eene zakvormige gedaante met nauwe 

 opening (fig. F). Stengel, bladeren en de buitenzijde der 

 urnen zijn grijsgroen^ de binnenzijde der laatsten is lets 

 purperklenrig. 



Dischidia bezit de eigenscbappen, waardoor planten m 

 staat zijn op boomen te leven van de beperkte boeveelbeid 



voedsel en water, die op de sebors van stammen en takken 



