395 



(Hura crepitans^ patjar ajer^ haUaminen) berust op dit ver- 

 schijnsel. 



Zoowel de opname van imbibitie-water, als het uitdrogen, 

 heeft zfjn grens. Wordt te veel water opgenomen, dan 

 ondergaan de plantendeelen zulke veranderingen, dat zij 

 niet weder tothunnen vorigen stand kimneu terugkeeren; 

 hetzelfde is het geval, wanneer zij te sterk indrogen. 



De eel wan den zijri wel min of meer elastisch, maar deze 



eigenschap heeft hare grenzen {de elasticiteitsgrens der 

 infibibitie). 



Wordt deze grens in den een of anderen zin over- 

 schreden, dan is terugrkeer tot den vroejjeren vorm niet 

 meer mogelijk, 



Het overschrijden van die grens^ door opname van te 

 veel water, is bij plantendeelen hoogst zeldzaam. 



Turgor, 



Wanneer een met water doortrokken vlies aan de eene 

 zijde met water, aan de andere met eene zoutoplossing 

 in aanraking is, heeft uitwisseling van vochten plaats en 

 wel zoo, dat er eene dubbele strooming ontstaat, waar- 

 van die^ welke de zoutoplossing aanvoert, minder krach- 

 tig is dan de waterstrooming. Eene levende eel zal dus, 

 als zij door water omgeven is, meer water opnemen 

 dan zij oplossing afgeeft. Dit ver schijnsel is als osmose 



bekend. 



Levende cellen, wier wandstandig pi'otoplasma de op- 

 geloste stoffen van het celvocht moeilijker doorlaat dan 

 water, zullen derhalve nit hare omgeving gretig water 

 opnemen, Daardoor neemt het volume van het celvocht 

 zeer toe en dit veroorzaakt eene drnkking op den eel- 

 wand. Deze echter is rekbaar, omdat hij imbibitie- water 

 kan opnemen; de wand geeft dus mede, maar slechts 

 zooveel als zyne elasticiteit toelaat. 



De cei wordt dus door opname van water grooter, maar 

 tevens ontstaat er eene spanning tusschen celwand en 

 inhoud. 



Deze spanning, slechts in levende cellen waar te ne- 

 men, draagt den naaoj van turgor ; de cellen zelve wor- 



