396 



den, indien zij onder die spanning verkeeren^ turgescent 



genoemd. 



Het ligt voor de hand, dat zeer dunne celwanden, zoo- 

 als zij bij alle jonge weefsels worden aangetroffen, veel 

 rekbaarder zijn dan oudere en sterk verdikte. 



Aangezien verreweg de meeste celwanden allengs dikker 

 worden, zijn plantendeelen doorgaans slechts in jeugdigen 

 toestand tnrgeseent en neuien ook alleen in die periode 

 in omvang of lengte toe. 



Het pareuchym neemt bet minst aan die verdikking 

 deel en daarom is bet jnist dit weefsel, dat ook bij vol- 

 wassen organen tnrgeseent kan blijven. 



Dat eenig deel tnrgeseent is, kan men zeer gemakkelijk 



zien; eene plant heeffc een frisch niterlijk, zoolang zij 

 overvJoedig water kan genieten ; zoodra er watergebrek 

 is, treedt bet verscbynsel, dat wij verwelken noemen, op; 

 de bladeren bangen dan slap naar beneden, de bladstelen 

 zijn niet meer hard, terwijl ook de Stengels en takken, 

 voor zooverre zij niet boutig zijn geworden^ bunne strak- 

 heid en stijfheid verliezen. 



Wordt zulk eene plant opnienw b< _ 

 parencbymcellen en de jonge weefsels weder water op; 

 zij worden tnrgeseent en de plant herstelt zich volko- 

 men en zeer snel. 



De tnrgor is dus de oorzaak, dat de planten bare 

 normale strakbeid bebouden en dat bladeren en takjes 

 den stand kunnen aannemen, welke zij noodig bebben 

 om te kunnen assimileeren. Dat de kracbt van den tnr- 



r 



gor groot moet zijn, ziet men b:y bet weder opleven van 

 verwelkte planten. De slap neerbangende bladeren moe- 

 ten, om weder strak te staan, door den turgor worden be- 

 wogen in tegengestelde ricbting der zwaartekracht en 

 daarna voortdurend in dien stand worden ixehouden, 

 Onophoudelyk moet de turgor de zwaartekracht opheffen. 

 Aangezien in jon^e plantendeelen bet parenchym dun- 

 wandigblyft en de andere weefsels al zeer spoedig hunne 

 wanden verdikken, is het parenchym veel meer tnrgeseent 

 dan de andere weefsels. Daar,waar ten gevolge van sterkeren 



