4S0 



Het samenleven dezer plantensoorten schijnt voor bei- 

 den voordeelig te zyn. Van dit verschijnsel, symhiose ge- 

 noemd^ zijn allengs meerdere voorbeelden in de natunr 



bekend geworden. 



Mossen. 



De mossen staan hooger dan de tot dusverre besproken 

 loofplanten; zy toch kunnen meestaleenduidelijkverschil 

 tusschen stengelenbladeren aanwijzen. Enkele levermossen 

 vormen den overgang van loofplanten tot mossen, omdat 

 zij nog geene goed gedifferentieerde bladeren bezitten; 

 bare wijze van voortplanten enz. gelijkt ecbter zooveel 

 op die der bladmossen, dat zij zonder bezwaar als zooda- 

 nig worden berkend. 



De mossen vormen, vooral in koude en gematigde streken, 

 een zacbt tapijt in boscb en veld ; de booge venen zijn 

 bijna gebeel ontstaan nit enkele veenmos-soorten {Sphagnum^ 

 En tocb, in welk ontzettend groot aantal individnen 

 een mos ook op eene bepaalde plaats voorkomt, komen 

 slecbts onder zeer gunstige omstandigheden van tempe- 

 ratuur, vochtigbeid en voeding, sexneele organen te 

 voorscbijn. 



De sexneele voortplanting wordt bier verre overtroffen 

 door de vegetatieve. Elk mosplantje (pi. III. G) vertakt 

 zicb en sterft, evenais een wortelstok, aan bet acbterste 

 uiteinde af, tot eindelyk de aanbecbtingsplaats van tak 

 en Stengel te niet gaat en de eerste een vrij en zelfstan- 

 dig bestaan aanvangt. 



Elk afvallend blad, elke wortelvezel en bovendien elke 

 broedcel of broedknop, die aan de plant langs vegetatie- 

 ven weg ontstaat, kan wortelscbieten en direct eene nienwe 

 mosplant voortbrengen. 



By de levermossen en eenige bladmossen worden zelfs 

 vele broedknoppen in bepaalde, daartoedienende, organen 

 gevormd. 



In den oksel der bovenste bladeren eener bladmos, 

 soms ook in de plaats daarvan, komen antheridien en arche- 

 gonien voor den dag, De eersten zijn knotsvormige organen, 



