130 



Uit den aard der zaak blijven dus kiemwitliouden- 

 de kernen geruimen tijd met de kiemplant verbonden. 

 Bij e^nzaadlobbige planten bestaat de kiem ook uit eene . 

 as, welke aan de eene zijde het pluimpje en aan de an- 

 dere bet worteltje draagt. Dit laatste, de hoofdwortel dus^ 

 konit het eerst naar buiten (pi. VII C w)^ maar nit de 

 as der kiem, dus uit het eerste lid, even boven de in- 

 planting van den hoofdwortel, komen meerdere zijwor- 

 tels te voorschijn, welke spoedig den hoofdwortel in lengte 

 en kraeht overtreffen. Het aantal zijwortels vermeerdert 

 steeds, terwijl de hoofdwortel afsterft, De ^enzaadlobbige 

 planten hebben dus zeer vele wortels, welke zich alien 

 wel kunnen vertakken, maar toch nooit zulk een krachtig, 

 sterk en uitgestrekt wortelsjsteem vormen als de twee- 

 zaadlobbige planten. (Vergelijk op pi. YII, fig E en H ) 



De jonge spruiten beginnen te assimileeren, zoodra de 

 eerste blaadjes hunne huidmondjes hebben geopend; zeer 

 worden zij in deze functie ondersteund door de zaadlob- 

 hen, welke, vooral wanneer zij groot en dun zijn, even- 

 als gewone bladeren groen worden en assimileeren. 



Zelfs heeft men b^' sommige zaden het opmerkelijke ver- 

 schijnsel waargenomen, dat zich bladgroen in de zaadlob- 

 beu ontwikkelt voor de kiemingf, dus in *t duister bin- 



a 



nen in het zaad. 



Bijzonder groote zaadlobben hebben o. a* hatajpang 

 (pL VIL J) enpangi (ph XLIV. N2). 



Zooals uit de verschillende teekeningenblijkt, hebben 



de zaadlobben steeds een geheel anderen vorm dande sten- 

 gelbladeren. 



Nog verdient vermelding, dat ieder der beide zaadlob- 

 ben van Tcanariey die wij om haren zoeten smaak eten, in 

 3 slippen verdeeld is. 



