( 391 ) 



in qua inerat (l) , crescere coepit ut foras scaturiret ; quo viso 

 miraculo amplior ei erga patrocinium S. Martini amor excrevit. 

 Deinde ad Magnericura episcopum veniens, locutn in territo- 

 rio urbis Trevericae expetit , in monte qui non longe ab Epo- 

 sino (2) Castro octo millibus distat, in cujus cacumine orato- 

 rium nec non habitaculum proprio labore coûstruxit, sed et 

 columnara sibi statuit, secundum quod Simeonem , sanctum 

 illum Antiochenum, legimus fecisse ; in qua cum grandi cru- 

 ciatu sine ullo pedura perstabat tegmine. Itaque cum hyemis 

 tempora advenissent , ita glaciali rigore urebatur , ut ungues 

 pedum ejus vis algoris excuteret , et in barba ejus congelata 

 dependeret. Cibus ejus et potus erat parumper panis et oleris 

 ac raodicum aquae. Reperit tamen ibi Dianae simulachrum quod 

 adhuc ex fece gentilitatis supererat , quodque a stulto rustico- 

 rum populo colebatur. Verum ubi ad eum ex proximis villulis 

 multitude confluere coepit, praedicabat jugiter, nihil esse Dia- 

 nam , nihil esse simulachra, vana esse prorsus et diabolica 

 omnia quae colebantur. Flexit Domini misericordia mentem 

 rusticam, ut scilicet relictis idolis Dominum sequerentur. Qua- 

 dam autera die convocatis his qui secum erant fralribus, cum 

 simulachrum illud immensumtentarent evertere, factadifficul- 

 tate (nam super ipsum antiquus hostis sedebat), orationi incu- 

 buit, rogans ut virlus illud divina destrueret. Et surgens ab 

 oratione, immisso fune simulachrum illud ad terram diruit, 

 quod malleis comminuendo in pulverem redegit. Ilico autem 

 malitia Diaboli apparuit. Nam statim antequam vir Dei cibum 

 acciperet, ita totum corpus ejus repletum est pustulis, ut 

 nullus in eo inveniretur locus vacuus. Ingressus itaque solus 

 ecclesiam ad orationis virtutem confugit , et coramsancto altari 

 nudum se exposuit, acceptaque ampuUa, quam de basilica 

 S. Martini secum detulit, omnes artussui corporisoleo sancto 



(1) Alias crat. 



(2) Alias Evosino. 



