( ^07 ) 



(Kausier, Denkm., etc.. Dis Ross , vs. 115) et suit. ) 



. . . ,Ui ^fio'i ni loi . . • . 



Die witte kydele tooghde{n) wel, 



Dat soe ne was suer no fel, 



Die (le scone vrauwe drouch an. 



Soe leedde eenen ionghen man, 

 1155 Die scone was ten selven lide, 



Ende vriendelijc gbinc an haer zide; 



Maer niet ne wetic sinen name. 



Hi was an te siene bequame 



Ende was sone cens groets heeren, 

 1160 Na dat ons de bouke leeren. 



Hier na ghinc Hovescheit de vrouwe 



Die scone was, alsict scouwe. 



Sone was boverdich no glot , 



So was , dat lone baer God , 

 1165 Die mi an den dans riep, 



Daer ic varinghe ane liep. 



.Sone was niet diere haerre worde; 



Als dat men van baer segghen boerde, 



Was scone antwoerde ende vrindelike taie, 

 1170 Die so le poynle conde seggben wale. 



Van baer ne wart te gbeere stede 



Man verslormet (**c) no vererret mede. 



So was van [h]arde groter conne, 



Haer aensicbte verlicble als de zonne. 

 1175 So was van allen leden scone; 



Soe mocbte wel draglien crone 



In Vrankerike of in Ingbelant. 



Eenen rudder [b]adde soe bider hant, 



Die scone was ende wel conste spreken, 



Sine woerde helen ende breken ; 



Gherne dedi den lieden (h)eere .• 



Diet minde soene met herten zeere, etc. 



