(105) 



et valedicentem riirsus Uirbiilis quas nosti, miisis nieis, ul in 

 tiirbaliores auferar, quas non nosli, perpétua Iranqiiillitale et, 

 quod ais, amoenitate nusquam interrupta septus. Itaque, ut vere 

 brevis sim, curatum est Baexio quam ocyssime quod mandasti; 

 curabitur porro quod, vel tuorum commodorum gratia, vel 

 amicorum imperabis. Sic semel de me slatuito, et quantum fieri 

 potest, quaeso, ne me inutilem amicum possideto. Circulum Ur- 

 banianum fortasse te doles, ego vel inepte impugnari gaudeo , 

 que nimii'um saepius ad me revolvatur appareatque novis asser- 

 tionibus tuis et vindiciis ab irritata manu exactior quotidie, ac, 

 Dii boni, quanto cultior! Haec elapso mihi Haga in navigio vel 

 curru lectio erit, ut ex itinere quasi te salutare in bis videar, 

 aul viae comitem verius amplecti. Quod ut semel corani liceat, 

 modo sic ut Belgis utrumque bene sit, ardentissime cupio, et te 

 valere, vir summe, et me amare. 



Hagae, ut dicebam, in procinctu, ix Cal. Maii MDCXXXIII. 



Tuus 

 C. Hdygens. 



Ampliss. Tuldenum reipublicae, quantum quisquam, utilissi- 

 muni doctorem , integerrimo affectu saluto. 



Si festinare me non credis, argumente fit imprudent! inscripta 

 pagina aversa, quod nunc demum animadverto. 



IV.— Febr. 1634 

 NoBiLissiME Domine, 



Vidisse se Slakrani luam aliquos eUraoni loquacitate testari 

 juvit, me silendo. Illi vidorint quo se tibi aut reip. probent : ego, 

 si te amplecti detur (quod quousqno non speiamus?) faxo intel- 

 ligas, uli II- inler Balavos uno saiteiu non i'ailaci amico : cui si 



