( 484 ) 
Musigenum plectro cytharizans texito carmen, 
Permulcens aures nobilis Hartayiris. 
Est pius ille melis et dignus laude canoris, 
Europae sidus nobilitansque potens, 
Aureus et ramus florens virtutibus almis, 
Egregiusque nitet moribus et specie. 
Quo pastore pio laetatur filia Syon, 
Exultant variis dives inopsque modis, 
Construit excelsam sublimi vertice turrim, 
Centenis cubitis quo super astra volet (1). 
Ingreditur scalam quae surgit in alta polorum; 
Moribus et verbis instruit ipse gregis. 
Qui pastorali disponens omnia cura, 
Eripiens agnos arcet et ipse lupos, 
Pectore cui redolent flaventia musta Sophiae 
Oreque doctiloquo mellea dona fluunt ; 
Cui micat in vultu vernantis gratia formae, 
Splendida sed menti gratia major inest. 
Ipsius in facie linguosi rhetoricantes 
Strophosusque loquax, quo resonante, silent, 
Aurea lingua cluit triplicis cui famine vocis (2), 
Tres veluti testes candida verba sonans ; 
Qui pro perpetis lucis terrestria donat, É 
Dives in astriferis possit ut esse locis. 
Aeternum salve, paradisi florida cedre, 
Mitia doctrinae vertice mala gerens, 
Te duce grex Domini lacrimas in gaudia vertit, 
Per te Francigenis prospera cuncta tuis. 
Inter pontifices vestri veneranda potestas 
Eminet in cunctis pontificale decus. 
Justitiae parili dispensans orania libra, 
Aequali gressu carpis in astra viam; 
Per te Scotigenis (3) requies praestatur egenis, 
Gaudens , alme pater, hos pietate foves, 
(1) Ceci ne doit être pris qu'au figure. 
(2) C'est-à-dire la langue francique, le latin et le roman. 
(3) Ce passage prouve l'origine de Sedulius et montre que Scottus n’est pas un 
simple surnom. 
