( 264 ) 



« In virlule Dei versus Francos congrediamiir, 

 175 » Ut quid praetendant el eorum velle sciamus. « 



Appropinquando mixte noscunt inimicos : 



Ordine procediint , magno clangore tubarum; 



Amplis vexillis procedunt arcitenentes; 



Mittuntur colubri , serpentinulae quoque lela , 

 180 Missilibus mixlis penetranlibus atque sagiltis : 



Inlrant sic ludum Martis mittendo saintes. 



Et lune miscenlur hostiliter, impeluose, 



Fil clamor, magnusque pavor , pavidique recedunl . 



Qui , dum sic Cugiunt , capiunlur vel Irucidantur, 

 18i5 Incurrunt dedeeus viclore carens et honore. 



De comitis parte plures cecidere pédestres , 



Cum nimis audaces sequerentur longius hostes. 



Haslis abjectis aut fraclis, durius inslat 



Belium mortale nec non horribile visu. 

 190 Arripiunl gladios duros pariler peraculos , 



Ictibus ac magnis se percutiunt ilerando , 



Conlinuando diu constantes in probitate , 



Prosternunt équités fortes et equos jugulando. 



Occidit et si quis , occiditur immédiate , 

 195 Tempus parcendi non est vel locus miserendi. 



Inter et aurigas nostros cecidere valentes. 



Plures plumbatis baculis Francos necuere. 



Non est scribendus sanguis , qui fundilur illic. 



Clamor et allisonus tinnitus personat écho, 

 200 Longius auditus terror super aëra sparsus. 



Nec mens nec calamus conscribere cuncta valerel ; 



Nec sit altiloquus, sed lantum sit mouilivus. 



Sed quid plura noto , non scripturus nisi scita ? 



Postponam licla, cum sim non ipse poëta. 



205 Tendit ad occasum sol pallidus , et quasi tristis 

 De nece multorum non vult producere lucem. 

 Dum leo sic fortis rubei comitesque leonis 

 In campo slabiles invincibilesquc manerenl. 



