DE BASILICIS LIBRI III. 169 



potuisse christianas ex Romanis uasci, facile nobiscum consentiet. Nam si 

 discesseris a porticibus longorum parietum et mediani spatii tecto, quae 

 solae partes utrique generi communes fuerunt, reliqua omnia, veluti ves- 

 libulum , atrium cum cantharo , apsis et transversa ambulatio christianarum 

 basilicaruni adeo propria fuerunt, ut eas vix credas ad forensium exem- 

 plura aedificalas esse. Neque aliter existimandum est de ea, quae inter 

 templa hypaethra et sacras basilicas intercedit, similitudine. Quae licet 

 etiam major sit, quam illa, quae fuit inter utrumque basilicaruni genus, 

 tamen non tanta haberi potest, ut ex illa repetere liceat sacrarum basili- 

 caruni originem. Imo qui qualis sacrorum ciiristianoruni fuerit co tem- 

 pore ratio, quamque acconimodata ad illam sacrarum basilicaruni struc- 

 tura, accurate cognoverit perpenderitque, is eam non aliunde repetendani 

 esse intelliget, nisi ex ipsa cultus Cliristianorum sacri natura, et veteres 

 Christianos non Paganorum basilicas aut templa iniilatos , sed suoruni sa- 

 crorum rationem sequutos, ideoque non alienis exemplis, sed suo ingenio 

 usos esse existimabil. 



Nomen vero basilicarum sacrarum neque a sunimo Rege, cui sacratae, 

 neque ab Imperatoribus , a quibus exstructae essent, sed a structuras gé- 

 nère petitum est. Nam quas supra dixi christianis cum forensibus commu- 

 nes fuisse partes, porticus puta longorum parietum et mediani spatii tec- 

 tum, supia porticuum tecta elatum, praeterea fenestras inter porticuum 

 mediique spatii tecta interpositas, eae licet non tantum valeant, ut uni- 

 versam forniam sacrarum basilicarum a forensibus petitam esse credamus , 

 tamen hoc videntur effecisse, ut nomen basilicaruni ab altero ad alterum 

 genus transferretur. 



llaec habui , quae de basilicis in médium proferrem et subtili intelli- 

 gentique virorum doctorum submitlercm judicio. Quos ut boni consulere 

 et me, ubicunque a vero aberrantem viderint, bénévole in viam reducere 

 velint. vehementer rogo. 



ToMi; XXI. 22 



