If VERHANDELIiXG OYER DE 



gocd als aen den overkant yan den Rhyn. In het tooneelstuk Eneas en 

 Dido , in het jaer 1551 te Antwerpen vertoond , wordt een lied gezon- 

 gen up die voys vati den ouden ï/illebra?idt\ 



Wy Avorden hier van xelfs op de vraeg gebracht, hoe men in de 

 eerste tyden eener nederlandsche letterkunde de versificatie verstond ? 



Gelyk de poezy der Skandinaven is het lied van Hildebrand in 

 alliteratie; dat is : de gelykluidende toon, dien wy in het ryni 

 vinden , zochten onze vooroudcrs in den aenvang der voornaemste 

 vvoorden . Zie hier de eerste regels van dat lied : 



Ik gihorte dhat seggen 

 Dhat sih urhêltun 

 Enon niuolin 



Hillibrahs joh Hadhubrant 

 Uniar herjun twêm. 



aldus in het tegenwoordig nederlansch : 



Ik hoorde dat zeggea 

 Dat zich yerhiclen (groelten) 

 In eene onimoeling 

 Hildebracht en Hadubrant 

 Onder haer Iween 2. 



' Zie hier het eerste couplet , waervan de maet met de gène van het fVilhelmuslied overeen- 



komt : 



Ontwect ghij amorôse, 



Ontwect, H is meer dan tijt, 



Staet up gliij coragôse 



(En) ghebruljckt des meijs jolijt. 



EIc voghelkcn gheruchtig 



Laet hooren sijn glieluijdt 



Een yegh'Iijck blûemken vruchtich 



Hera joghdelijck nu ontsluijt. 



- Bilderdyk gaf in 1798 de volgende regels op, om een denkbeeld der alliteratie te geven : 



Geef, Genadig God , 



Geef niy sleeds Goeden moed , 

 Hoe de Hel ook Huir 



En Heel de aard beroerM 

 Laet Mijn^ 91ond niet Misdoen 



Met Misnoegd beklag; 

 Maar Verleen me in H Verdriet 

 'T V'ergenoegcn der rust. 



