14 VERHANDELING OVER DE 



zal men zeggen, de schryver van Hildebrand was geen Nederlander. 

 Ik heb reeds laten mcrken datwy, wat de overlevering aengaet, 

 ten minste zoo veel recht er op hebben als de Hoogduitschers. 

 Wat de tael betreft, iedereen kan uit de reeds gegevene proeve 

 oordeelen. De tael- en dicbtkunst zouden dus gedurende zoo vêle 

 eeuwen geslapen hebben, om in cens op het laetst der dertiende 

 eeuw geregeld en verzaclit te voorschyn te komen ? De eerste geloof- 

 predikers zouden voor het volk niets opgesteld hebben ? Maer het was 

 eens gezegd dat wy voôr de dertiende eeuw niets bezeten hadden , en 

 iedereen geloofde er aen als aen het Evangelie. De schryvers hebben 

 nooit verder willen zien, om dat men Maerlant als den vormer der 

 taie beschouwt , en dat wel op een valsch uitleggen van schryvers , 

 gelyk ik zoo evenzal trachten aen te toonen. Men neemt geen acht op 

 de menigvuldige werken , waerover Maerlant spreekt , of men be- 

 schouwt de schryvers er van als zyne tydgenooten , en dan ware het 

 wel eene wondereeuw geweest ! 



Voor zoo ver ik weet , is Willems de eerste die onze letterkunde 

 van vroeger heeft durven doen dagteekenen. Hy brengt voldoende 

 bewyzen by, zoo my dunkt, om Reinaert de Vos tôt de twaelfde 

 eeuw te brengen ' . Hy haelt nog andere gedichten aen , waervan de 

 tael hem ouder dan van de dertiende eeuw voorkomt. Doch , buiten 

 dat , ziet men niet dat de afchry vers gedurig de tael en spelling naer 

 de hunne veranderen? Elk werk, waervan meer handschriften be- 

 staen, toont er de bewyzen van. Zoo schreef Milo, een benedictiner 

 monnik te S. Amans, in Vlaenderen, reeds in de negende eeuw een' 

 stryd van de lente met den winter ; zekerlyk hetzelfde stuk , dat 

 onder de tooneelstukken van dit tydvak voorkomt, doch waervan tael 

 en spelling gewyzigd zyn. Zoo vei'beterde en moderniseerde men in 

 de zestiende eeuw de vroegere dichtstukken , met naest de oude 

 verzen rhetoricale rymen te voegen. En heeft men niet in lateren 



' Reinaert de f^os, episch faheldicht van de twaelfde en dertiende eeuw, met aenmerkingen en 

 ophelderhigen van .1. F. Willems. Genl, 1836. In de inleiding , bl. xvi en volg. 



