NEDERLANDSCHE DICHTKU>ST IN BELGIE. 17 



las. Verscheen er de ridder, de banier en den sjerp met rood en violet 

 gemengeld, hy gaf de onrust zyns harten te kennen. Indien by eene 

 overwinning de jonkvrouw zyner gedachten ecn einde aen zyne 

 folteringen besloot te stellen, zy verscheen des anderen daegs met 

 liet door scharlaken strikjes gesnoerde loof van den witten doorn, 

 dat niets minder dan hoop en liefde verbeeldde. De grysrosachtige 

 vs^apenrok dnidde den ridder aen, wien de wapenroem van eenen 

 zachteren stryd verwyderde. Het geel aen het groen en violet ge- 

 paerd, toonde dat hy gelukkig was. 



Elke bloem had haer zinnebeeld. Had de ridder zich eene jonk- 

 vrouw gekozen en de eer gevraegd haer te mogen dienen, en ver- 

 toonde zich de jonge schoone getooid met witte madelieven, zoo was 

 haer autwoord : Ik zal er aen denhen. Wilde zy het geluk van haren 

 aenbidder, zy zettede zich eene kroon van witte roozen op, dat het 

 zoete ik bemin u aenduide ; maer waren de wenschen niet verhoord, 

 de paerdenbloem toonde dat zy haer hart reeds had weggegeven. De 

 lauwerbladcn beteekenden verzeherd ijeluh , het lelietje van den dale 

 edelheid en zuiverheid in daden en gedrag. Yan toen af is het dat 

 het vergeet my niet naem en beteekenis gekregen heeft. Het viooltje 

 beteekende sonder lac ende ■sonder smette , de goudbloem beleefd- 

 heid , de akolei nedericjlieid, takjes van den yfelboom een cjeluhlmj 

 huishouden, de ruiker van basilikon dat men gestoord , zelfs dat men 

 in onmin was. 



De edele gesteenten ook hadden hunne spraek. In den ailes weer- 

 staenbaren diamant vond men het zinnebeeld van onverbreekbare 

 huicelylinfrouio ; de zoo licht breekbare smaragd was het teeken van 

 zuiverheid ' . 



Die tyd was ook de gulden tyd der nieuwere letterkunde; de tael 

 vertoont zich in de ridderromans met eene bevalligheid en tevens 

 met eene kracht, welke men te vergeefs in de latere voortbrengselen 

 zou zoeken; gelyk aen het maegdelyk gelaet, waerover nog alleen 



' Vcrgelyk Roquefort, Poésie frani-., pag. 186 el suiv. 



Ton. XIV. 3 



