NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 19 



of met eenen kunstgenoot en sneed zyne eigene of cens anders voort- 

 brengselen , sproken geheeten , op ' . Wanneer hy aon het hof of aen 

 den dienst van eenen grooten geliecht was, dan heotte hy dichter ", 

 ofschoon beide namen veelal onverschillig gebezigd werden. 



Door de aenmoediging , welke de dichtkunst van de grooten 

 ontving , vermeerderde het getal sprekers aenmerkelyk , en Avel 

 zoodanig dat de giften begonnen te verminderen, en zy in hunne 

 kunst geen goed bestaen meer vonden. Ook verminderden zy in 

 aenzien, deels door hun overgroot getal, waeruit noodzakelyk 

 eene overwegende niiddelmatigheid moest voorlspruiten , deels oni 

 dat hun zwervend leven hun los gedrag meer en meer versterkte. 

 Zy voegden zich muzykanten en minstreels toe, en daelden eindelyk 

 zoo zeer, dat zy in Frankryk een genootscliap met goochelaers en 

 dierenleiders uitmaekten \ Dat zal toch maer het uitschot der spre- 

 kers, en alleen in Frankryk, geweest zyn. By de vorsten en grooten 

 bleven de goede dichters in aenzien ; zoo werd nog op het laetst der 



' Van Wyn, Hist. avondst., I , bl. 33S. 



2 Ibid., bl. 333. 



^ Roquefort sprcekt volgcnderwys van die gezelscbappen : 



u Het is op dat tydstip (van Pliilippe Auguste) dat het belachelyk koningschap der Menestriers 

 opgericht werd. De kunst der goochelary of der menestrandie werd toen in vier soorlen van 

 begaefdheden verdeeld. De sprekers of sprookvertellers (<ro«rères, /ài/iers) vervaerdigden de 

 romans, de sproken (^fabliaux) enz. ; zy stelden de onderwerpen , welke de zancstriggers (chan- 

 terres ) uilvoerden, op rym. De eene was diclitcr, de andere niuziekaut-aeleur; somwylen 

 vereenigden zy deze beide kunsten in zich. De vertellers {conleurs) snedcn de voorlbrengselen 

 der sprekers op , en deden de verhalen en vcrtellingen op rym of in proza. Men noemde zanc- 

 striggers of menestriers de muziekanlcn wier vak het was te zingen of op instrumenten te spelen. 

 De goochelaers (^jongleurs), die ook op een of ander instrument zich heten hooreu , waren een 

 soort van baladyns of die met kroezen speelden, en, in de goochclkunst handig, afgerichie 

 dicren leidden. Deze klasse, wel de voornaemste , won veel geld. De minstreel was het Iioofd 

 eener troep vertellers en zancstriggers. « ( Poés. franc. , pag 90. ) 



Over Lodewyk van Vaelheke, uitvinder der stampkn, een soort van gedichten, heeft Andr. 

 van Hassclt eene verhandeling geschreven. 



Wen vindt nog gewag gemaekt van de nederlandsche sprekers Gielis van Tricbt (Maestricht) , 

 Jan van Lier en Jan metten Huven ; op welke aengchaekle plaets men ziet dat de zwervende 

 minstrelen (aldaer ghesellen geheeten) soms ook wel de kunst van steleu uitoefcndcn. Zie 

 Bdgisch Muséum, deel I, bl. 337-338. 



