NEDERLANDSCHE DICHTKUjNST IN BELGIE. 33 



Hebben onze dichters de meeste van deze dichtsoorten van de 

 Franschen overgenomen , hetgeen nog al w^aerschynlyk is, zy schy- 

 nen dan toch geen, ten minste een zeer schaersch, gebruik te hebben 

 gemaekt van dat groot getal gewrongene en moeielyke soorten, welke 

 men byzonderlyk in de fransche liederen aentreft. Aile deze kun- 

 stelaryen kwamen maer met het zinnespel , dat ook reeds in de 

 twaelfde eeuw in Frankryk in luister was, in het gevolg der herto- 

 gen van Bourgonje, den nederlandschen smaekbederven. 



De beminnaren onzer letteiknnde hadden opgemerkt dat onze 

 oude schryvers geen acht op het juist getal voeten gegeven hebben, 

 en het eene vers onverschillig korter of langer dan het ander maek- 

 ten. Ik had altyd gedacht dat zy alleen op rym en toonval acht sloe- 

 gen , en meer hun gehoor dan hunne vingers raedpleegden. Profes- 

 sor Bormans meent dat zy een vast getal lettergrepen gebruikten 

 en hunne verzen in iamben, maer meestal in trochœën schreven '. 

 De toenmaels by de Franschen gebruikte versificatie vermeerdert 

 zelfs de waerschynlykheid dezer wyze van zien. Het is alleen te ver- 

 wonderen dat niet één handschrift, niet één fragment onverminkt 

 tôt ons zy gekomen, ofschoon nog verscheiden handschriften , on- 

 betwistbaer uit den tyd van Maerlant, zyn overgebleven. 



• 11 Je suis convaincu que tous les vers de Fan Maerlant , de Jean De Clerc et des autres poètes 

 de leur époque , ont eu un nombre fixe de syllabes (sept ou huit, rarement davantage) , une espèce 

 de repos [autant qu'il en faut dans les petits vers), et, qui plus est , deux à deux le même rhythme , 

 quelquefois iambique , mais plus souvent trochaique. Si jusquaujourdhui on y a méconmi tout 

 cela , la faute en est en partie aux copistes , qui ont misérablement défiguré presque tous les manu- 

 scrits; en partie aussi à nous, qui avons négligé de nous enquérir des règles que nos pères obser- 

 vaient en faisant et en lisant leurs vers. « (Messager des sciences et des arts , 1837, p. 93.) 



ToM. XIV. 



