NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 39 



V. 277 Met wapenen swarl als colen ; 

 Swart washelm ende schilt , 

 Die hi aen den hais hilt ; 

 Sinen haisbrech mocht men loven ; 

 Swart was den wapenroc daer boven ; 

 Swart was dors daer hi op sat. 



Zy gingen elkander zonder groeten voorby, hetgeen den zwarten 

 ridder niet aenstond , die op zyn stappen terug kwam en van Karel 

 begeerde te weten wie hy was. De keizer wilde zynen naem niet 

 bekend maken, en verklaerde dat hy liever te vechten had dan ge- 

 dwongen te worden. 



V. 385 Si worpen omme met deser dinc 

 Haer orsen sterc ende snel. 

 Si waren beide gewapent wel , 

 Hare speren waren sterc. 

 Si Tersaemden in een perc 

 Met sulken nide onder hem tween, 

 Dat dorsen boghen over haer been. 

 Manlic Tinghen si ten swaerde , 

 Als die vechtens bcgaerde. 

 Si Tochten een langhe wile , 

 Dat men gaen mochte een mile. 

 Die swarte was slerc ende snel 

 Ende sine joeslen waren fel , 

 So dat die Coninc was in rare , 

 Ende waende, dat die duvel ware. 



Eindelyk deed Karel den zwarten yan zyn ros tuimelen. Hem het 

 leven willende sparen , vroeg hy hem wiehy was. De ridder was te 

 vreden aen zynen eisch te voldoen op voorwaerde dat Karel op zyne 

 beurt zich zoude bekend maken. De voorwaerden worden aenge- 

 nomen en Elegast noemt zich, en verhaelt dat hy aen het hoofd 

 staetYan twaelf roovers , die van den huit, op de grooten behaeld, 

 leven. Op zyne beurt zcgt Karel dat hy ook een baenstrooper is en 

 Adelbrecht is geheeten. Hy raedt den keizer te gaen bestelen , maer 

 Elegast, ofschoongebannen, wil zynen heer niet te kort doen. Daerop 



