44 VERHANDELING OVER DE 



de kritiok door Witsen Geysbeek er van gemaekt. De reden van zulkc 

 uiteenloopendo beoordeelingen is niet ver te zoekeu : de eerste sprak 

 over een werk dat hy in zyn geheel uitgaf , en de andere streek zyn 

 vonnis over vinding, tacl en gang eens dichtstuks rond de vier dui- 

 zend verzen bevattende, en dat wel op het lezen der vier-en-twintig 

 eerste regelen van het verhael'. Doch laet ons eenige plaetsen toet- 

 sen. Hoe gemakkelyk de verzen uit des schryvers pen vloeien , ware 

 op elke bladzyde aentetoonen : 



V. 2272 Die selve ghedarie, die selve ghcbare 

 Sic ic an hem , die ic sacb an liare. 

 So harde glielijct Li haer van seden, 

 Van hude, van hare, van aile leden. 



Hoe schoon spi-eekt Floris in zyne verlegenheid zieh niet tegen : 



Her Daris, besiet wel dat kint, 

 Dat wcct ic wel ende ghelove des , 

 Dat desejonchere decn weder es, 

 Der joncfrouwe broeder ocht haer lief. 

 Met dcscn woorde Floris thooft op hief, 



• Zic hier deze beide beoordeelingen : 



ic Men kan denken wclk een allerellendigst voortbrengsel uit de teedere kindshciJ onzer 

 Ictlerkunde dit zijn moet; hèt hecft niet cens, gelijk Melis Stoke, eenige historische waarde. De 

 heercn VVilleins en Visscher hebben ons de mocite uitgewonnen onzer lezeren iets van dit 

 walglijk wanschepscl onder bet oog te brengen. n En daerop zegt Hoffmann von Fallersieben : 

 11 So urlheilt ein geborener HoUiinder, cin Literarliistoriker iind Kritiker, der eîn dickcs sechs- 

 bàndiges /f^erk ûberdie hollàndischen Dichter geschrieben liai — fferr If^itsen Geysbeek. Das soll 

 uns abcr den Gentiss dieser Dichtung durchaus nicht reikiïmvicrn, noch vns zu irgcnd einer 

 EntschuJdignng vcrlciten^ dass wir diesem so sclinude Beiniheilten Denkmale der Poésie sehr 

 freudig tiel Zcit und riel iViihe getcidmet habcn. ff'ir erklnren tiel mehr nnsrer Seits, dusses 

 keinein IJterator gelingen katin, ans der ganzen hollàndischen Poésie der Fergangenheil und Ge- 

 genwart ein Zarteres, ein in Sprache und Darstellung rollendeteres Gedicht nachziiweisen. 

 Freilich hat die irunderliebliche Sage von der rothen und n-eissen Blume, dieser ans lauter Blii- 

 thendiift und Farbenglanz gtwoben Stoff, grossen yintheil an dem fVerlhe dieser Dichtung. 

 Grbsser aher is der y/nihcil, den uir dem Dichter scibst Diedcric ron ylsscnedc , zuerkennen 

 miissen , denn cr hat durch seine Behundhing des wdlschen Originuls aus Flore und Blanche/leur 

 ein netis, ein noch Schiinercs, ein ccht holUindisches Gedicht gechaffen. n (^Horœ helg., pars III, 

 pag. vi[-ix.) 



