46 ' VERHANDELIÎVG OVER DE 



Dat hi hem niet ontsiet van vallea 



Eerhijt weet, hi es neder met allen 



Onder die voele gheworpen neder. 



Dat si gheeft den man, dat nemet si weder, 



Dat hi ne weet, hoe hijs gedervet. 



Meneghen prince heeft si ontervet , 



Meneghen dwaes maect si hère 



Ende gheeft hem bliscap eade groot ère. 



De schryver noemt zich Dirk van Assenede. By L'Espinoy komt, op 

 het jaer 1315, eenschepen van Gentmet dien naem voor. Wellicht 

 was deze slechts de kleinzoon van onzen dichter ; want daer wordt 

 gesproken van eenen Dirk van Assenede die ten jare 1273 Klerh van 

 de gravinne van Vlaenderen , Margareta , was. Het ambt door hem 

 uitgeoefend , doet my hem voor den schryver houden. 



De bibliotheek van Leyden bezit er het eenig bekende, doch zeer 

 gebrekkige , handschrift van. Volgens Hoffmann is het van het laetst 

 der veertiende eeuw. In zyne uitgave heeft hy getracht de schryffei- 

 len te verbeteren, en heeft dezelve naeuwkeurig aengeteekend. 



Van al de helden, uit den cirkel van Karel den Grooten, zyn er 

 geene in het geheugen van het volk gebleven gelyk De vier Heemskin- 

 deren. In de blaeuwboekbibliotheek nemen zy eene voorname plaets 

 in. Hun ros Bayaert wordtnog by aile groote feesten te Dendermonde 

 en elders rondgevoerd ; zelfs sneller dan ooit , zyn thans de afstanden 

 voor hem eene nietigheid geworden, en loopt het langs de yzeren baen 

 nog fierder dan voorheen. Het is ook zeer waerschynlyk dat de bena- 

 ming op uithangborden de vier Eemers eene verbastering is van de 

 vier Heemskinders. Ik heb meermalen hooren zeggen dat het volks- 

 boek een verboden werk is, en van daer misschien die naemsverande- 

 ring. Slechts één mael , en wel te Maestricht , ben ik de vier ridders 

 op hun ros tegengekomen. Ze staen aldaer in den gevel van een huis. 



Niet tegenstaende zulke veelvuldige overleveringen en zulk een 

 burgerrecht, is er zeer weinig uit onzevroegere letterkunde overde 

 vier heemskinderen tôt ons gekomen, en dat weinige kan op verre na 

 niet met de twee vorige gedichten in vergelyking gesteld worden. 



