50 VERHANDELING OVER DE 



Gheloven soude ende voer daer. 

 Hi soude die redcn Tinden waer. 



Het gedicht van Ogier van Denemarc is tôt nu toe verloren *. Op 

 het laetst der vyftiende eeuw werd het nog in het hoogduitsch ver- 

 taeld. Het schynt insgelyks eene vertaling van den franschen roman 

 van Adenez le Roi, die denzelve, op bevel van Guy van Dampierre, 

 zou vervaerdigd hebben. 



Hoffmann bezit nog een fragment van drie honderd twee en vyftig 

 verzen van het gedicht Nameloos ende Valentyn. Hy heeft er nog niets 

 van uitgegeven. 



Onlangs vond professor Serrure een fragment van een oud gedicht 

 dat by de lezing uit den Bere Wislau bleek te zyn. Hetzelve is zeker 

 een der oudste stukken die wy bezitten. De verzen zyn korter dan van 

 eenig ander gedicht , en ook de zinsneden zyn zeer bondig. Men vindt 

 er eene geheele andere wending in dan in de andere bekende gedich- 

 ten. Men oordeele : 



Doe sprac Geernout : 



Slant op kimpe stout , 



Du heTesgeteUjGod weet, 



Al dat hier was gercet 



Gesoden ende gebraden. 



Al heeftuut verraden, 



En can niel gewelen 



Wat wi selon eten. 



Die coninc ende sine raan » 



Lachen hegan. 



Wisselau spronc op sine voete, 



Ende scudde onsoele : 



Van sine rocke 



Springen wel diere cnoppe. 



Doe loech Karel ende sine man, 



Ende sprac ton bere vresan: 



Waeronime machtu dijn cleet lifen, 



Dine darf men niet verbiten. 



' Zie Hoffmann von Fallersleben , Horœ liehj., pars I , pag. 60 , en pars V, pag. lOS. 



