64 VERHANDELING OVER DE 



niets dan van juweelen droomt. Hoe weet Reinaert niet Briiin en 

 Tibert in hun zwak te taslcn ; zelfs by vrouw Rukenau , door de 

 kennis van het dierlyk liart, gecft hy Iscgiim eene geduchte les. Hoe 

 waer schildcrt de schryver niet in weinige woorden den fransch 

 spreker Cortois ? Wie moet niet lachen met den domkop Belyn? 

 Grimbert is een voorbeeld van onwrikbare trouw en vriendschap. 



Alleen valt tegen het gedicht aen tenierken dat hettwecde boek 

 schier eene herhaling van het eerste is. Lampreel is de uieuwe Cu- 

 waert; Tiecelyn de Cantecleer; Reinaert spreekt al wederom zyne 

 bieclit en wint de koningin met juweelen. Doch de twee gedeel- 

 ten zyn fyn aen elkander gesponnen door het optreden van vrouw 

 Rukenau, als vcrdedigster van den Vos. 



Tael en wending toonen allerklaerst dat het gedicht op onder- 

 scheidene tyden, en niet van denzelfden schryver, gemaekt zyn. Wil- 

 lems brengt de 3394 eerste verzen tôt omtrent het jaer 1 175 thuis; 

 de overige schryft hy toe aen Willem Utenhove, priester te Aerden- 

 burg, die in het midden van de dertiende eeuw leefde. Dat ailes, 

 en ons redit van eigendom heeft hy op eene hem waerdige wyze uit- 

 eengezet '. 



De schryver , of beter gezegd de voortzetter van Reinaert de Vos , 

 had reeds vroeger een ander roman, Madoc , gemaekt, dieu Maerlant 

 voor eenen droom uitgeeft. Van dat gedicht is ons niets overgebleven, 

 en niemand Aveet wat er het onderwerp van was ; schoon men het 

 waerschynlykst aen de ontdekking van Amerika, ten jare 1 175, door 

 den waliischen prins Madoc denken mag. In onze eeuw heeft de 

 engelsche hofdichter Southey den Tocht van Madoc tôt onderwerp 

 van een heldendicht gekozen. 



' Zi'e (le iulelclinf; voor Reinaert de Vos, episch fabeldicht ran de twaelfde en dertiende eeute, 

 tnct aenmerkingcn en ophelderingen van J. F. VVillcms. Cent, 1836. 



