NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 65 



ALLEGORIEN. 



By de kruistochten leerde men de oostersche letterkunde kennen , 

 welke, geheel uit eene verbloemde tael bestaende, niet missen koii 

 of zy moest den ridderen, die reeds zulke zalige oogenblikken by 

 de kleuren- en bloemenspraek genoten hadden, toelachen. Maer 

 iets eigenaerdigs kenschetst het oostersch. Het nuttige namelyk is 

 met bet aengename vermengeld , en geest en hart tevens gevoed. 

 Overal komen zedekundige toepassingen voor, en by het eindigen laet 

 de sebryver niet na eene vermaning aen den lezer te geven. Eenige 

 groote werken werden overgezet, onder anderen de roman Dolo- 

 pathos, oorspronglyk in het indisch door zekeren Sendebab of Sen- 

 debar geschreven, en die schier in aile oostersche en westersche 

 talen, volgens Roquefort ' ook in het nederlandsch , zou yertaeld 

 zyn geweest. 



De oostersche schryfwyze hebben onze dichters in hunne allegorien 

 nagevolgd. Meestal hebben hunne gedichten betrekking op de liefde, 

 ofschoon de godsdienst er niet van uitgesloten is. Derzelver strekking 

 is altyd de bescherming en handhaving der zeden en der eere van 

 de sexe. De romantische vorm is de schier uitsluitelyk gebruikte, 

 en de schryver meestal de held van het stuk. 



Uit het Codex van Van Hulthem heeft Willems negentien allego- 

 rien afgeschreven. Dezelve zyn zeer kort en slechts in vyf , Een 

 rickelijc scip , De berch van Vroudenrijc , Van den hogaet't, Venus 

 boem met VII coninghinnen en De Maghel van Gent, geven de schry- 

 vers hunne namen op. In de twee eerste noemt zich Augustyn of 

 Augustynken. 



Het rickelijc scip is een der langste, zynde groot 579 verzen. De 

 schryver waent van Dort de Merwede te zyn afgevaren. Aen eenen 



' Poésie française, pag. 174. 



ToM. XIV. 9 



