72 VERHANDELING OVER DE 



sproke. Maerlanl noemt twee diclilers, Calfstaf en Noydekijn, die 

 YÔôr of met hem geleefd en Esopus zouden vertaeld hebben , en die 

 hy zeer pryst. 



Die hevet Calfstaf ende Noydekijn 

 Ghedichf , in rime scone ende fijn. 

 Sonke haer ghedichle, hi vinler inné 

 Spellicbeit ende wijsheit van sinne '. 



De werken dez,er dichters schynen verloren te wezen. Bilderdyk , 

 in zyne Taal- en diclitkmidige verscheidenheden , geeft de conclusie 

 van drie fabelcn van laetstgemelden op ^. 



Clignett heeft eene verzameling van zeven en zestig fabelen uitge- 

 geven ^, welke reeds overlang, onder den naem van Esopet, bekend 

 was, en thans nog in handschrift in de boekzael der maetschappy 

 van Leyden berust. Deze fabelen schynen in het begin der vertiende 

 eeuw vervaerdigd. De schryver is niet bekend. Gelyk de tytel het 

 uitgeeft, zyn het aile navolgingen van den schranderen Bultenaer. 

 De voorafspraek begint aldus : 



le wille u in die ère van ons Heren , 

 , Bi beeslen ende bi voghelen leren , 



Wisen ende wel bediedcn 

 Die nature van den lieden. 

 Elke beeste heeft hare manieren, 

 Dene soe es fel, dander goedertieren : 

 Dus sijn die nian ; maer die quade 

 Verwinnen die goede, dat is scade. 



De fabels zelve zyn zeer kort en kernachtig. Men oordeele uit de 



volgende 



Een wolf becnaegde bene vêle , 

 Hem bleef j stekende in die kele. 



' Spieghel hiatoriael , decl I, bl. 176. 



î Deel III, bl. 160-174. 



' Bijdragen tôt de oude nederlandsche letterkunde, 'S Gravenhage , 1819 , bl. 3-380. 



