NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 73 



Mijn hert is alloes daer ghi sijt. 

 Met swaren ghepeinse leidic den lijt. 

 le anne u goets Tor aile die leven; 

 Ende nemmermeer moet rai God gheven 

 Ander herle noch anderen sijn. 

 Eest mijn verlies , eest mijn ghe^vijn , 

 le Avilie bliven u eijghen \ri. 

 Aij docr ghenaden lief Irocst mi ; 

 Want ghi blijft mecbtech mijnre sinne, 

 Ende van miere herte coninghinne : 

 Aij lief ic bevele u Gode. 

 Peinst om mi ; ic bea in node. 



De andere brieven zyn in dezelfde maetj éénen slechts heb ik 

 in gekruiste verzen gevonden. 



De gesprekken zyn in coupletten Aan \ier of van twaelf verzen. 

 Een, getyteld Tan cler feesten ^, is byzonder bevallig, recht in den 

 riddex'lyken smaek. Het is een gesprek tusschen eenen ridder en eene 

 jonkvrouw, over verschillige punten der liefde. De jonkvrouvs^ vraegt 

 den ridder : wie standvastiger mint, de man of de vrouw? De ridder 

 antwoordt : 



Joncfrouwe dat sal ic doen glierne, 



Soe ic besl mach ende can , 



Dies en sleet mi niet t'onberne , 



Aider serst soe mint die man. 



Maer die joncfrouwen sijn oppenbaer, 

 Vêle ghesladegher ane die rainne, 

 Dan die manncn dat hebben si swaer, 

 Dicke becocht als ic kinne. 



Ene aensprahe ende eue toedertale van minne is volkomen in 

 denzelfden trant. 



In de Bourgondische bibliotheek bevindt zich een handschrift van 

 de dertiende eeuw, over de liefde Gods in proza handelende, waer- 

 achter vyf en veertig liederen en een gedicbt van 1720 verzen. In 

 een tweede handschrift, de kopy van het vorige, volgen bovendien 



' lilommaert, Theophilus, enz., bl. 69-93. 



