]\EDERLA]\DSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 77 



Aij minne, al houdcli mi dus swaer, 

 Dat mi de lijt \crswaret al, 

 Ghi geyel uwen caren openbaer, 

 Uwe clare wondere al openbaer ; 

 Aij dicke en wetic wal ic sal, 

 Aise ghi mi houdet soe wee in vare. 

 Wie met clemt, ils blive int dal : 

 Mi gruwelt dicke hoe icke vare. 



Aij minnen, die tocli mochte vergheten 

 Dat grote leet dat ghi ons doet, 

 Ende wal ghi den mencghcn hebt geweten, 

 Den eiien wreet den anderen goct : 

 De 7.clke besilli in uwe woet, 

 Dat hi van binnen al wert gheten : 

 Die selke sijn sachte van u ghevoedt, 

 Ende sijn van u toch onbeselen. 



Van minnen macli men ivonder spreken 

 Haers wonders werke wat dat si, 

 Si toent met liste den selken hare Ireken 

 Aise ic al di ende du al mi : 

 Si coret den zelken zaen soe Li, 

 Datse sine gherijnt op therte breken, 

 Ende selken laelse haer al vri : 

 Dus canse onlweghen ende weder rcken. 



Te niete werden al in minne : 

 Dat es , dal es dat beste dattic weet 

 Van al den werken die ic kinne. 

 Al wetict mi wel onghcreet : 

 Ende die de minne met niede dan besteel, 

 Al sonder berle ende sonder sinne, 

 Ende minnen dan niet met nieden versleet, 

 Dats cracht daer men bi minnen ghewinne. 



Voert ane meer, wien lief, nien leet, 

 Die de minne met niede con ontghinnen, 

 Sine can verweren die sloerme heet , 

 Sine wone ghelijc met haer daer binnen. 



lîet gcdicht dat op de liederen volgt scliynt in tegendeel door 



