NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 89 



was, hetzy men hetzelve gelieel had behouden. Ook is het zeer 

 moeielyk te beslissen van waei* de vinding dier verhalen gekomen zy, 

 en het waerschynlykste is dat wy ze onderling van elkander overna- 

 men. De handelsbetrekkingen, welke in die eeuwen met de Oostzee 

 en de Hansesteden bestondcn, moeten by volkeren van ééuen stam, 

 en die zich nog zoo levendig hunne gemeenschappelyke afkomst 

 herinnerden , dat onderling overnemen sterk bevorderd hebben. 



Het ondenverp der romancen en dansliedjes is allereenvondigst. 

 Hier is het eene maegd die door eenen ridder wordt weggevoerd , of 

 zelve eenen ridder verlost, vrywillig voor hem het vaderlyk slot ver- 

 laet, van vveemoed sterft, of, door haren minnaer bedrogen, in een 

 klooster hare zonden gaet boeten ; elders is het eene roovergeschiede- 

 nis, of degene eener heks, die de jonge ridders in hare strikken tracht 

 te krygen. Ze maken de geschiedenis ait der zeden en gebruiken van 

 dietyden, der overgeblevene begrippen van de vorige godenleer. De 

 meisjes gingen onder de linde dansen ; de knapen ook kwamen er.... 

 een meisje kiezen of met schalksche oogen haer huppelenden dans 

 toejuichen. Het maegdeken dat er, met opgebonden hare, verscheen, 

 wenschte vvel banden te vinden. Later kwamen de twee gelieven, 

 onder de linde, elkander trou w zvveeren . Losse haren waren het teeken 

 dat men de maegdelyke onschuld verloren had. Een roover, ter dood 

 veroordeeld, kreeg genade, vvanneer eene maegd hem tôt man wilde '. 



Het is in de sagen dat men nog geene onbetAvistbare bevvyzen van 

 een' hogeren ouderdom dan de vyftiende eeuw gevonden lieeft. Om 

 niet van de reeds gemelde handelsbetrekkingen te spreken, de verge- 

 lyking met den tegenwoordigen tyd , nu men nog verscheide in de 

 vyftiende eeuw bekende liederen hoort zingen ', de vergelyking met 



' Dat reclit bestond in Fricsiand. Het volgende onlleen ik aen Hoffmann , Horœ Belg., pars 

 II, pag. 139: nDacrna so macli den dief verautworden een maghedeken , dat is, dievadcr noch 

 moedcr en lievet, die mach den dief nemen toe ceneu echlen man , wil sij 't anders doen, ende 

 dat mach men haer niet weijjheren, ende so is die dief vrij daermcde ende qiiijt. (S. Schotani, 

 Beschnjv. derhcerl. Fricsl. tusschcn 't Flie en Lauwets, pag. 107.) Nog, in 1S71, werd, te Emdeii, 

 een van twee zeerovers genade geschonkcn , dewyl hem een meisje tcn hiiwclyke wilde. » 



^ Als : Het Juijhel uit den oosten, Jck stonl op ho(jhe berglicn , fan l lose vissclierljc, enz. 



Ton. XIV. 12 



