' NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 105 



Vrouwe Mnrgriete van Inghelant , 

 Die seker hevet van Brabant 

 Tserloghen Jaos sone Jan , 

 Wanl si dielsche laie niel en can 

 Daer bi willic haer enc gichle 

 Simien van dietschen gedichle, 

 Daer si dielsch in leeren moghe. 



Be slag van Woeringen mag een heldendicht genaemd worden. 

 Men kan het epische niet van eenen conventionelen vorm doen 

 afhangen, en Van Heelu kan niet verwezen worden , om dat hy mis- 

 schien nooitde modellen der oudheid gekend hecft. In tegendeel, ik 

 durf zeggen dat hy den hertog van Brabant zoo goed en Lo kunst- 

 niatig heeft geschetst , als het by ons in dien tyd mogelyk was. Men 

 boude altyd in het oog dat de rymkronyken (als men ze zoo heeten 

 wil) op bevel van den een' of anderen groote geschreven werden, en 

 de dichter geene eigene schikkingen niaken niocht, maer het ge- 

 beurde getrouwelyk volgen moest. AUeen bad hy het recht, het 

 karakter van den held ten voordeeligste af te scbilderen. Dit is ook 

 hetgeen wy by Van Heelu opnierken. Zyne eerste zorg is de waer- 

 heid te schryven, daer zoo vêle anderen reeds de geschiedenis ver- 

 valscht hadden. 



Vs. 58 Maer dese veeste was te vorcn, 



(Beide in dielsch ende oec in walsch) 

 Van vele licden gedicht valsch, 

 Die der waerheil daer mislen ; 

 Want si dyslorie niet eu wislen. 



Zyne tegenwoordigheid in den slag dwong hem, nog meer dan 

 anderen, zoo getrouw mogelyk aen het gebeurde te blyven. Des niet 

 tegenstaende maekt hy van zynen held eenen reus, waervan de om- 

 trekken met eene ruwe, maer stoute hand geteekend zyn. Kon hy, 

 na zulk eenen stryd, aen de overwinnaers eene beerlyker rustplaets 

 geven dan een bed 



Vs. 8743 Van helmen, ende van platcn? 

 Ton. XIV. j ,^ 



