110 VERHANDELING OVER DE 



rompen , doorliakte koppen , stervende paerden ; men hoort niets dan 

 het geroep langs dcn eenen kant van Grimberge , Assche , Vianen , 

 Breda , langs den andercn kant van Biaband , Lolhryk , Wavre , 

 Diest, enz. In het midden van al dat gewoel ziet men duizcnde bla- 

 zoenen wapperen ; duizende appelgraeuwe paerden , door ridders 

 op het kostelykst nitgedoscht bereden , springen langs aile kanten. 

 En onder die duizende ridders blinkt Arnold van Grimberge uit, 

 op eenen schimmel uit koninglyken bloede gezeten. 



Van den morgen tôt den noen had men met gelyke kans gcstre- 

 den , niettegenstaende de Brabanders veel sterker waren i maer 

 Grimberge vvist ook wel dat het was 



Al ghewonnen ofle verloren. 



Op eens beginnen de boeren de klokken te kleppen , loopen naer 

 Grimberge, nemen Jan van Massenhove, een' bastaerdmaeg van het 

 huis van Berthout , voor geleider, wapenen zich met 



Svveerden, codden endc met slaven , 



met kruishogen en met pieken. Vreeslyk zvyaeien zy hunne kolven ; 

 hunne zwaerden ploegen door menige borst , terwyl de pylen door 

 de harten van paerden en ridders gonzen. Al de moed van Wavre, 

 Diest, Leefdale en zoo vêle anderen schoot hierby te kort; ailes wat 

 men verwerven kon, was eene heerlyke dood. Berthout doet aile de 

 gesneuvelden, vriend en vyand, met wagens van het slagveld aflialen, 

 en op het kerkhof van het klooster begravenj waerop hy zich ter 

 ruste begeeft. 



Zoo hadden moed en dapperheid Grimberge van eenen, schier 

 gewissen, ondergang gered. Arnold, overmoedig geworden, wilde, 

 na alvorens Vilvoorde verbrand te hebben, op Brussel zelf trekken; 

 maer zulk een roekeloos vvaegstuk werd hem ten sterksten afgeraden. 

 De huit werd verdeeld , en Arnold betaelde de onkosten , welke de 

 ridders in hunne herbergen gemaekt hadden. 



