NEDERLANDSCHE DICHTKUNST IN BELGIE. 121 



heeft eene verzameling van oude rymspreuken uitgegeven, waervan 

 stellig de meeste ouder zyn dan de oiidste dichtstukken '. Ook de 

 gebeden op rym zullen van de vroegste tyden rekenen. Later zag men 

 berymde wetten te voorschyn komen ", ja men sprak in vers het 

 Anathema tegen den beschuldigden uit *.mr) aub ni 



Hekeldichten. 



Dat men v66r Maerlant de gispende roede kon zwaeien , is aen 

 Reinart de Vos te zien. Dat voortreffelyk meesterstuk is niets dan 

 eene scherpe satire tegen de zeden van den tyd. 



Het is opmerkelyk dat vader Maerlant zyne hoogste vlucht in het 

 hekeldicht neemt. Die verwondering verdwynt , als men opmerkt 

 dat de werken van den braven Vlaming weinig gelykenis hebben met 

 dat scherpe, bytende gedicht, dat alleen op den romp van een ver- 

 scheurd slachtoffer toegejuicht wordt. Maerlant schreef niet om aen 

 persoonlyken haet te voldoen : hy tastte de ondeugd in het algemeen 

 aen; en viel hy tegen cencn stand byzonder uit, anderen hebben ge- 

 toond dat hy niets overdreven heeft. Terwyl hy gispt, geeft hy de 

 schodnste lessen over wysgeerte en godsdienst. Zyn Wapen 3Iartyn 

 Avordt voorgedragen onder den vorm van samenspraken tusschen 



' In het Belgisch Muséum, deel I, bl. 101 en volj. 



- Zoo zyn de wetlcn van Iîru,q[ge geheel op rym. Dezelve zyn thans in het bezit van een' by- 

 zonderen persoon dier stad. Het handschrift is op papier en van de dertiende eeuw (zegt de 

 heer De Jonghc , uitgever van Despars, aen wiens liefde voor de moedertael ik dit bericht ver- 

 schuldigd ben). Hetzelve beslael 18 î bladzyden, elk vau 70 verzen. Ik kan slechts de volgende 

 mededeelen : 



Een wijf liadde van enen man 



Tweezonen in huwelijcj ende van 



Een anderen even daer nare , 



Die dochteren wan an liare. 



Die twee zonen die loc badde daer 



Van den eersten man, liuweden daer naer 



An twee yliezu»teren, ende die twee 



Iladdeu enen broeder ende nemeer 



•• Jjelrjtsch HAseum, dcel. 1, bl. 32.'i. 



ToM. XIV. 16 



